Buralardan giderken herkesin hakkı aynı;
Birkaç dua, bir amin.
O kafaya çok taktığın bedenin de,
Uğurlandığın kefenin de toprağın süzgecine takılacak, söyliym!

O yüzden çok da üzülme…
Çook zengin de olsan,
Çok fakir de,
Çoook güzel de olsan,
Çok çirkin de
Dünyalar kadar sevilmiş de olsan,
Gözden kaçıp gitmiş de;
Buralardan giderken herkesin hakkı aynı.

Ha bir de üç helallik var, alabilirsen…
Yüksekokul’dan mezun olurken,
Kütüphaneye borcu yoktur yazısı gibi!
Sahi ya,
Yüksekokul’a ne kadar benziyor değil mi hayat?

Söylesene derslerden kalan ne var hatırında?
Peki ya o meşhur kafeteryadan, dersliklerin altında?
Hani o bayat çayı içerken, seni hiç beklemediğin anda gülümsetenlerden…
Peki sence bilgiler mi akacak, sevinçler mi vakit dolunca film şeridi gibi gözünün önünden?

Demem o ki,
Ruhun derse yetişecek diye
İçindeki çocuğu kafeteryaya bırakmayı ihmal etme;
Bize yol aldıran derslerdir,
Ama ayakta tutan da teneffüslerdir.
Bunu hep hatırla.

Buralardan giderken herkesin hakkı aynı…
Canla başla çalışıp başaramasan da,
Çook başarılı olsan da, aynı.

Tamam tamam, belki bir de heykelini dikerler bir yere,
Sana ayrılan süre üç avuç toprağa çıkar.
Yalnız…
O heykelden kıvanacak kibiri de burada bırakıyorsun, bil de,
Giderayak heykelin boynuna as onu, hiç olmazsa ironi olsun

Buralardan giderken herkesin hakkı aynı,
Yaradılışını gururla taşımış olanın da,
Ömrünü onu bastırmaya adayanın da…
Sen kimsin, ya da başkaları kimdir ki,
Yaratılmış olana “bu olmamış!” diyor, dedirtiyorsun..

Sevgiye kucak açmak varken,
Yergiye bu denli payeyi neden veriyorsun…
O meseleyi gittiğin yerde anlatırsın…

“Sevgi var da biz mi duymadık?” diyorsun belki…
Yalnız…
İnsan dinlemediğini duymaz.
Duymadığını bilmez.
Lakin küçük bir ikaz;
Neyi en az bilirse en büyük iddiası da ondadır…

Ademoğlu, Ademkızı işte…
Ama hepsinin buradan giderken hakkı aynı.
Birkaç dua, bir amin.

En büyük ibadet,
Yaradılışını tefekkür etmektir…
Özüne söz hakkı vermek,
Gönlünün deliliğini af eylemekir..
Bitmediği sürece devam etmek,
Gerekirse yüzlerce kez sıfırdan başlamayı seçmektir…
Demem o ki,
Pirüpaklık hatasızlık değil;
Madem beşersin,
Kendine şaşma hakkı vermektir…

Bunları nasıl yapacağım diyorsan…
Sana bir soru…
Sonu mutlaka güzel bitecek diye söz versem,
Şu an, hemen ne yapardın?
Aklına gelen ne varsa gönlüne bırak onu…
Şimdi baş harfini sil “söz”ün;
Geriye sadece öz kalsın,
Söze değil,
Öz’e güven.
Bugüne dek sözlerden ne kazandın ki?

Sonu güzel bitse de, acı bitse de,
Giderken hakkın aynı.
İnsan, hayatı yanına kâr bıraktığı kadar yaşıyor…

Kendin olmaya cesaret edersen,
Veda günü arkandan
“Helal olsun!” diye haykıranlara
Son bir kez dönüp bakarken anlayacaksın dediğimi,
Onlara bırakabileceğin en eşsiz hediye,
Özünden türettiklerin olacak çünkü…
O her neyse senden başka kimse bunu dünyaya senin gibi veremez…

Niye sıradanlaşmaya
Kendine yabancılaşmaya
Çalışıyorsun?

Nedir açlığın ki
Gereklere, lazımlara bu kadar sıkı sarılıyorsun?!
Görmüyor musun, dikenleri var onların…
Ve sen yara bere içindesin…
Suçun ne ki bir cezada kendinden arınıyorsun…

Eyvallah,
Sana hep tek sıra olmak öğretildi
Ama farkında mısın orası ilkokul bahçesiydi!
Sence yeterince mezun olmadın mı?

Nereye aitsen oraya yanaş,
Ne pahasına olursa olsun kendine tutun,
Senin için ayrılan yerde dur ki,
Sadece sana armağan edilenlerle karşılaş…

Çünkü her ne olmuş olursa olsun;
Hala buralardaysan,
Başkalarının hediyelerine imrenmek için fazla değerlisin…

Haydi,
Şimdi yolun açık,
Gönlünün başı dik olsun.
Yolda senden olan sana gelsin,
Senden olmayan uzak dursun.

Menzil bitmez, rahat yürü…
Yer değiştirir, yön değiştirir,
Varlık başka varlık olur,
Boyut değiştirir
Ama var olan var kalır.

Bil ki o gün
Varlığı burayla sınırlı görüp endişe etmişin de hakkı aynı,
Onu huşu içinde tefekkür edip An’a şükretmişin de..
Birkaç dua, bir amin.
Ve üç de kalpten helal olsun!
Alabilirsen tabii.
Ki alabilirsin…
Yol senin, adım senin;
Yürürsen, varırsın.

Sarp Genco Gencarslan
03.02.2022, iStanbul