Sessizce Filizlenen İmkânsız Bir Sevda
Abdurrahim Karakoç, gençlik yıllarında memleketi Kahramanmaraş’ta bir kıza sevdalanır. Bu aşk; konuşulup dile dökülenden ziyade, bakışlarla ve kalpten kalbe hissettirilen masum bir sevdadır. Karakoç, sevdiği kadının gerçek adını kimse bilmesin ve ona bir zarar gelmesin diye ona "Mihriban" ismini verir. Mihriban, Farsçada "şefkatli, güler yüzlü, dost" anlamına gelen sembolik bir takma addır.

Kavuşmaya Engel Olan Mesafeler
Büyük bir tutkuyla büyüyen bu aşk, ne yazık ki ailelerin ve dönemin şartlarının getirdiği engellere takılır. İki taraf da birbirini içten içe sevse de aradaki engeller aşılamaz. Karakoç’un ailesi kızı istemeye gider; ancak kız tarafı "Kızımız henüz küçük" diyerek bu evliliğe rıza göstermez. Aradaki mesafeler ve imkânsızlıklar derinleştikçe kavuşma umutları da tükenir.

Unutmanın İmkânsızlığı ve Şiire Dökülen Sitem
Ayrılığın ardından Mihriban’ın başkasıyla evlendirildiği haberi gelir. Abdurrahim Karakoç, derin bir sessizliğe gömülür. Bir gün kendisine "Artık onu unut, unutmak kolaydır" diyenlere cevaben kalemi eline alır. Unutmanın mümkün olmadığını, aşkın ateşiyle yanan bir kalbin nasıl bir hal aldığını anlatmak için o meşhur dizeleri kâğıda döker:

*"Unutmak kolay mı?" deme,

Unutmak öfke gibidir, gelir geçer.

Unutmak; her gün biraz daha ölmek demektir.

"Yar, deyince kalem elden düşüyor / Gözlerim görmüyor, aklım şaşmıyor / Lambada titreyen alev üşüyor / Aşk kâğıda yazılmıyor, Mihriban."*

Ölümsüzleşen Bir Eser
Musa Eroğlu’nun eşsiz bestesi ve yorumuyla türküye dönüşen bu şiir, sadece Karakoç’un değil, kavuşamayan tüm sevdalıların sesi olur. Karakoç, yıllar sonra kendisine Mihriban’ın kim olduğu sorulduğunda şu cevabı verir: "O benim gençlik aşkımdı. İsmini hiç kimseye söylemedim. Kendisi bile Mihriban olduğunu bilmezdi. Şimdi evlidir, çocukları vardır... Onu rencide etmek istemem. Aşk, kalpte saklı kaldığı sürece aşktır."