Çünkü korkan insan kolay teslim olur ve kolay kontrol edilir. Dinler bir korku yönetimi gibidir. Tarihin ilk toplum mühendisliği yöntemidir.

İnanç - kişisel, din - kurumsal tanımı tarihsel bir başlangıç:

• İnanç: Bireyin iç dünyasında anlam arama biçimi. Deneyimsel, esnek, kişiye özel. Korku değil, daha çok güven, aidiyet, anlam ihtiyacı üzerine kurulu.

• Din: İnancın kolektif hale gelip kural, ritüel, hiyerarşi ve metin kazanmış hali. Kurumsallaşınca doğal olarak bir düzenleme işlevi de kazanıyor.

"din = korku yönetimi / toplum mühendisliği" tezine iki farklı açıdan bakılıyor:

1. Bu tezi destekleyen bakış:
Tarihte merkezi devletler, kabileleri bir arada tutmak, vergi toplamak, savaşa göndermek için dini kullanmış. Korku (cehennem, günah, dışlanma) itaatı ucuzlaştırır. Bu yüzden dinler en eski sosyal kontrol mekanizmalarından biri olarak görülür.

2. Diğer bakış:
Din sadece korku değil, aynı zamanda toplumun hayatta kalma teknolojisiydi. Yazı yokken hukuku, takvimi, yardımlaşmayı, ahlakı taşıyan sistemdi. Korku kadar umut, affedilme, cennet vaadi, cemaat dayanışması da var. Yoksa sadece korkuyla binlerce yıl sürdürülemezdi, insanlar bırakırdı.

Yani ayrım şöyle oturtuluyor genelde:

İnanç = Neden varım sorusu
Din = Birlikte nasıl yaşayacağız sorusu

Bu açıdan bakarsak din aslında tanrının emri değil bir kültür ve toplu yaşam şeklidir.

Aslında ateistler inanca değil dine karşıdır. Din üzerinden yapılan zorbalığa karşıdır. Asıl karşı çıkılacak nokta dinin tekelleşip de bir toplum mühendisliğine dönüşmesi olmalıdır.

Bugün aynı refleks dinlerin dışında mezheplere de yansımıştır. Alevilik de bir toplum mühendisliği şeklinde ortaya çıkmıştır.

Aynı düşünce kapitalizmde de vardır. Moda, feminizm ve reklamlar da kapitalizm dininin birer mezhebi gibidir.

Temelde hepsi aynı amaç için kullanılır.