Bugün birçok insan, organize dinlerin kurumsal yapılarından uzaklaşarak daha kişiselleştirilmiş bir maneviyat arayışına yöneliyor. Doğa, sanat, evrensel ahlak veya sadece kendi iç sesleri, modern bireyin sığınakları haline gelebiliyor. Bu durum, inancın kaybolmasından ziyade form değiştirdiğini gösteriyor. Fakat diğer yandan, aidiyet duygusunun zayıflaması ve yalnızlaşan insanın anlam arayışında yönünü kaybetmesi gibi riskleri de beraberinde getiriyor. Kutsal olanın sınırları silinirken, inancın özü de yeniden tanımlanıyor.

Birey olarak inançla kurduğumuz ilişki artık daha sorgulayıcı, belki de daha kuşkucu. Eskiden körü körüne kabul edilen gelenekler, artık bireysel süzgeçten geçiriliyor. Bu rasyonelleşme süreci inancı zayıflatıyor mu, yoksa onu daha samimi ve bilinçli bir temele mi oturtuyor? Sizce modern insanın yalnızlığı ve karmaşası, dini inançlara olan ihtiyacı artırıyor mu, yoksa tamamen farklı bir manevi düzene mi evriliyoruz?