Paranın karşılığı yok ki verginin karşılığı olsun. 
Birde hizmet sektörleri harcar üretim yapmazlar.
Onaylı Üyeler
Uzun suredir aramizda olan uyelerimiz icin
İleti
-
Ödediğimiz Vergilerin Karşılığı -
Asgari Ücret Gerçekten Bir Yaşam Standardı mı, Yoksa Hayatta Kalma Sınırı mı?Asgari ücret hayatta kalma sınırı da değil. Tamamen bankaların insafına kalmış insanların borçlanma sınırı diyebilliriz.
Bugün dünyadaki temel sorunların kaynağı bankacılık sistemidir. Hepsi her çeyrekte dev kazançlar açıklıyorlar. Para orada birikiyor devletleri bile faizle sömürüyorlar.
Sonra her alana müdahale edip fantazi kuruyorlar. Eskiden tek maaş ile geçinen ailelerin bugün karı koca çalışmak zorunda olması da bir banka projesi, feminizm, hayvan hakları , çevre vergisi numaraları da bankacılık sektörünün yan ürünleri.
Küresel çapta daha beterleri de oluyordur.
Dünya bu kriz furyasından kurtulmal istiyorsa bankaların malları müsadere edilmelidir. Devletler ve halklar bu köleliği başka türlü aşamaz. Çünkü para orada birikiyor borç ise halkın ve devletlerin üzerinde birikiyor. Bir süre sonra devam edemez sistem tıkanır savaşlar başlar. Yık yeniden yap moduna geçilir.
-
Adalete Devlete Olan Güveniniz Arttı mı?E o zaman sormazlar mı adama? Onbinlerce insan ölüyor da nasıl binaların depreme dayanıksızca inşasına onay verilmesine ve sonrasında oturum verilmesini onaylayanlar cinayet işlemiş olmuyor?
Onlar gold üyeler. Yani gold vatandaş. O yüzden uygulama farklı.
Artık abonelik sistemine geçtik ya. Gold kategoride olanlara kanun farklı. Çok zenginler ve bürokratlar siyasetçiler için yasalar başka.
Regular üyeler(işçi yada arkası olmayan vatandaş) suç işlerse en tepeden ceza.
Premiumlar (memurlar yada dayısı olanlar) suç işlerse iyi halden indirim.
-
Adalete Devlete Olan Güveniniz Arttı mı?E bu cinayetse, ki bu türk mahkemelerinin yargıcının savcısının verdiği ortak karar.
E o zaman sormazlar mı adama? Onbinlerce insan ölüyor da nasıl binaların depreme dayanıksızca inşasına onay verilmesine ve sonrasında oturum verilmesini onaylayanlar cinayet işlemiş olmuyor? Evler nasıl silah sayılmıyor? Bana sorarsanız asıl olası kast burada aşikar. Şu münferit olay ise bildiğin bilinçli taksir , kaza yani düpedüz. Arabayı silah saymışlar. İyi de fail in bir husumetlisimi bu kişiye çarpan da ortada bir kast yorumu olsun? Kim ister birini arabayla ezsin ödlrüsün? Bunu merhumun ailesinin acısını küçümsediğim için söylemiyorum. Elbette ateş düştüğü yeri yakar. Acılı insan bir ceza ister içi soğusun adalet ister. Ama bu olay da kast yok. Yani cinayet yok. Bu ülkede depremler de enkaz altında kalmak ise gerçekten cinayete kurban gitti, demek bile az, bu düpe düz toplu katliam . Çünkü siyasi sorumlular, bürokrasinin anayasal ödevleri can güvenliğini sağlama görevi var. Bir bina güvenli değilse hiç bir şekilde oturuma izin veremez, yetkili ve siyasiler kafalarına göre seçim rüşveti diye göz göre göre çarpık yapılşamyı güvenliği hiçe sayarak onaylayamaz. Defaatla aynı şeyler (diri diri bebekler enkaza gömülüyor)yaşanıyorsa burada kimse siyasilerin bir olası cinayet kastı yok diye savunamaz. Hele ki bol keseden mütait rantı ihale, beton, inşaat furyası varken son 20 senede. Yol yapmaktan önce gelir güvenli konutta barınma ihtiyacı. Hakim-savcı bulmuş garibanı sözüm ona ego tatmin ediyor. Sıkıyorsa asıl on binlerce insanın olası kast katillerini de yargılasanıza... Sıkar değil mi? Yol varken yolu kısaltıyoruz ayağına yandaş mütahiti ihaleyle zengin edeceğinize o paralarla türkiye de bir tane yenşlenmemiş ev kalmazdı be türkiyede. atla deve değil yani. onun için kimse bu depremler kaza kader diyip bu ülkede savcı-yargıç var. adalet bakanlığı diye bir kurum kuvvetler ayrılığı var diye bana maval okumasın. Benim sesli düşünceme göre Türkiye dediğimiz gerçek bu!.
-
Asgari Ücret Gerçekten Bir Yaşam Standardı mı, Yoksa Hayatta Kalma Sınırı mı?Her yıl sonuna doğru yaklaşırken toplumun büyük bir kesiminin kilitlendiği tek bir gündem maddesi oluyor: Asgari ücret. Rakamlar konuşuluyor, yüzdeler hesaplanıyor, ekonomik parametrelerle pazarlıklar yapılıyor. Ancak tüm bu sayısal tartışmaların arasında gözden kaçırdığımız çok daha temel ve felsefi bir soru var: Asgari ücret kavramı doğası gereği insanca bir yaşamı mı temsil ediyor, yoksa sistemin çarklarının dönmesi için gereken minimum biyolojik varoluşu mu?
Kelime anlamına baktığımızda "asgari", en alt düzey, en az miktar demektir. Yani kuramsal olarak bir çalışana verilebilecek en düşük taban aylığı ifade eder. Fakat günümüz sosyo-ekonomik yapısında bu taban, toplumun geniş kitleleri için nihai bir yaşam standardı haline gelmiş durumda. Bir toplumda çalışanların büyük bir çoğunluğu asgari ücret veya buna çok yakın bir gelirle hayatını sürdürüyorsa, orada artık bir "ortalama ücret"ten değil, kitlesel bir taban aylık kültüründen söz etmek gerekir.
Felsefi açıdan emeğin karşılığı sadece barınma ve beslenme gibi temel biyolojik ihtiyaçları karşılamak mıdır? İnsanın kültürle, sanatla, kişisel gelişimle, dinlenmeyle ve sosyal ilişkilerle kurduğu bağ da en az fiziksel gereksinimleri kadar elzem değil midir? Sadece faturalarını ödeyebilen ve temel gıdaya ulaşabilen bir bireyin gerçekten "yaşadığını" mı söyleriz, yoksa sadece bir sonraki iş gününe kadar varlığını sürdürdüğünü mü?
Modern çalışma hayatı, insanı sürekli üreten ve tüketen bir yapının içinde tutarken, ona sunduğu asgari imkanlarla hareket alanını da daraltıyor. Zamanını ve emeğini veren birey, karşılığında geleceğe dair bir birikim yapamıyor, risk alamıyor ve ekonomik bir güvencesizlik hissiyatıyla baş başa kalıyor. Bu durum, bireysel potansiyelin ortaya çıkmasını engellediği gibi toplumsal dinamizmi ve düşünsel üretkenliği de sınırlıyor.
Sonuç olarak, konuyu sadece rakamların ve enflasyon oranlarının ötesine taşımak zorundayız. Asıl düşünmemiz gereken şey; emeğin, zamanın ve insan hayatının değerini neye göre biçtiğimizdir.
Sizce bir toplumda asgari ücretin yaygın bir standart haline gelmesi bireysel ve toplumsal gelişimi nasıl etkiler? Emeğin karşılığı sadece piyasa şartlarıyla mı belirlenmeli, yoksa insan onuruna yaraşır bir alt sınır nasıl kurgulanmalıdır?
-
Guncelleme HkMerhaba
Sitemiz v4.16.8 versiyonuna guncellenmistir. -
Ödediğimiz Vergilerin KarşılığıÖdediğimiz vergilerin karşılığını alabiliyormuyuz. Daha da önemlisi hesabını sorabiliyormuyuz.
Yollar köstebek yuvası gibi. Belediyeler memur besliyor araç yeniliyor ama hizmet yapmıyor. Yazın bile ilaçlama doğrudüzgün yok, otopark yok ve yollar çukur dolu.
Muhalefet ise herşeyi iktidara yıkarak aradan sıyrılmak istiyor. Halbuki muhalif belediyeler de hizmet konusunda berbatlar.
O çaldığınız paraları zaten akp size yedirtmiyor bari halka hizmet edin de itibarınız artsın.
Hizmet diye anlattıkları hayvan klinikleri çiçekçi dükkanları bir de okullara balon bayrak süslemesi.
Hizmet diye otopark yapıyor özel işletmeye kiraya veriyor. Ne anladım öyle hizmetten. Kanunen zaten her daire başına otopark ayırmak zorundasın.
Yol kenarlarını boş arazileri özele peşkeş çekiyor. Rant peşinde koşuyor hepsi.
-
Din Borç Demektir Köken Olarak da Böyle DoğmuşturHiçbir din, tarikat, cemaat, parti, örgüt... Hiçbiri durduk yere para vermez. Verirse, mutlaka karşılığında bir şey ister. Ve o karşılık, verdiği paradan 100 kat fazladır.
Nasıl çalışıyor bu tuzak?
1. İlk tanışmada yem atılıyor
Adam evsiz, işsiz, yalnız, borçlu, çaresiz. Cemaat geliyor, diyor ki: "Gel, sana yemek verelim, sana yatak verelim, sana 500 lira verelim."
Adam da "oh be, bunlar iyi insanlar" diyor.
Ama o para, yardım değil, yatırımdır. Tıpkı bankanın sana ilk krediyi vermesi gibi. Banka da önce "al, sana kredi" diyor, sonra ömür boyu faizini alıyor.
2. Sonra borç başlıyor
Yemeği yedin, yatağında yattın, parayı aldın. Artık borçlusun.
Cemaat diyor ki: "Madem biz sana yardım ettik, sen de bize çalışacaksın."
Ne çalışması? Broşür dağıtacaksın, sohbetlere insan getireceksin, temizlik yapacaksın, inşaatında bedava çalışacaksın, dükkanında bedava çalışacaksın...Adam da "ayıp olur, bana yardım ettiler" diye itiraz edemiyor. Çünkü borçlu hissettirilmiş.
3. Sonra sistem dönmeye başlıyor
Adam çalışıyor, yeni adamlar getiriyor. Yeni adamlara da ilk başta yemek, yatak, para veriliyor. Onlar da çalışmaya başlıyor.
Yani cemaat hiç para harcamıyor, aslında bedava işçi kazanıyor. Verdiği 500 lira, karşılığında 50.000 liralık bedava emek alıyor.
4. En sonunda adam hem parasını hem aklını veriyor
Bir süre sonra adam maaşını da cemaate vermeye başlıyor. "Zekat", "bağış", "himmet", "sadaka"... Adı ne olursa olsun, para hep cemaate gidiyor.
Adam evini, arabasını, mirasını bile veriyor. "Ahiret için" diyor.Ama ahiret gelmiyor, cemaatin lideri zenginleşiyor.
Hiçbir din üyesine para vermez, hep alır, hep ister.
Çünkü dinin işi vermek değil, toplamaktır. Tapınak zamanında da öyleydi. Tapınak köylüye 10 çuval buğday veriyordu, karşılığında 15 çuval + ömür boyu kölelik alıyordu.
Şimdi de aynı. Cemaat sana 1 kere yardım ediyor, sen ömür boyu ona çalışıyorsun.
Ve bu sadece dinde değil.
Siyasi parti de aynısını yapıyor. Önce "gel sana kömür verelim, makarna verelim" diyor. Sonra "madem biz sana yardım ettik, bize oy vereceksin, mitingimize geleceksin, bizim için çalışacaksın" diyor.
Banka da aynısını yapıyor. Önce "gel sana kredi verelim" diyor. Sonra ömür boyu faizini alıyor.
Patron da aynısını yapıyor. Önce "gel sana iş verelim" diyor. Sonra "madem sana iş verdim, mesaiye kalacaksın, itiraz etmeyeceksin" diyor.
Hepsi aynı taktik: Önce küçük bir yardım, sonra büyük bir borç.
-
Din Borç Demektir Köken Olarak da Böyle DoğmuşturDin gökyüzünde başlamadığını, yerde, tapınakta, borç defterinde başladığını söylüyorum ve tarih de buny doğruluyor.
Din borç demek ve kulluk kölelik de tanrı adına nasıl ortaya çıkmış.
Tarihin ilk tefecileri tapınaklar ve ilk insan tüccarları da tapınaklar.
Tapınak = İlk Banka
Bugün biz tapınağı ibadet yeri sanıyoruz. Ama Mezopotamya'da, Mısır'da, Sümer'de tapınak, önce bankaydı, sonra ibadet yeri oldu.
Nasıl çalışıyordu?
1. Tapınak her şeyi topluyordu
Halk tarlasından buğdayı, hayvanı, altını getirip tapınağa veriyordu. Niye? "Tanrı için" deniyordu. Tapınak da bunları depoluyordu. Yani o dönemin en büyük ambarı, kasası tapınaktı.
2. Tapınak borç veriyordu
Köylünün tohumu bitti, hayvanı öldü, kuraklık oldu. Kime gidecek? Tapınağa gidecek. Tapınak diyordu ki: "Al sana 10 çuval buğday, hasatta bana 15 çuval vereceksin."
İşte faiz.
Köylü de mecbur alıyordu, çünkü başka yer yoktu.
3. Borcunu ödeyemeyen köle oluyordu
Hasat kötü geldi, borcu ödeyemedi. Ne oluyordu? Tapınak diyordu ki: "Borcu ödeyemedin, o zaman borcunu bedeninle ödeyeceksin."
Adam, karısı, çocuğu tapınağa köle olarak çalışıyordu. Tarlada, inşaatta, tapınak temizliğinde...
Yani din borcu, gerçek borca dönüşüyordu.
4. Her tapınak kendi köylüsünü borçlandırıyordu
Her şehirde bir tapınak vardı, her tapınak kendi bölgesinin köylüsünü kendine bağlıyordu.
Köylü tapınağa borçluysa, tapınaktan kaçamazdı. Başka tanrıya da gidemezdi, çünkü borcu o tapınaktaydı.
Yani din, insanları tanrıya değil, tapınağa bağlıyordu. Tanrı bahaneydi, tapınak kasaydı.Dinin temel konusu borç ve kulluk değil mi? Algılar nasıl değiştirilmiş gördünüz mü? Şimdi ise süslü sözlerle barış sevgi masalları ile yine insanları tanrı adına kendilerine kul köle yapmaya çalışıyorlar.
Ancak bugün sistem daha zor çünkü aynı yöntem bankalar tarafından da kullanılıyor ve daha da etkili.
Neyse devam edelim;
Ve sonra ne oldu biliyor musunuz?
Bu sistem o kadar büyüdü ki, krallar bile isyan etti. Babil Kralı Hammurabi, kanunlar çıkarıp "borç köleliği 3 yıldan fazla süremez" dedi. Çünkü köylülerin hepsi köle olmuştu, kimse tarlada çalışacak adam bulamıyordu.
Yani dinin borç sistemi, devleti bile batırıyordu.Şimdi bugüne bak:
Tapınağın yanına bir de banka geldi. İsim değişti, sistem aynı.
Eskiden köylü tapınağa borçlanıyordu, şimdi insan bankaya borçlanıyor.
Eskiden borcunu ödeyemeyen tapınakta köle oluyordu, şimdi borcunu ödeyemeyen bankaya ömür boyu faiz ödüyor, icralık oluyor, evinden atılıyor.
Eskiden "tanrı için borçlusun" deniyordu, şimdi "kredi kartın var, ödemek zorundasın" deniyor.O yüzden "din borç demek" dediğimde, sadece bir kelime söylemiyorum Tapınaktan bankaya kadar uzanan 5000 yıllık bir sömürü sistemini anlatıyorum
-
Tebliğcilik Özgüvensizlik İlişkisiTebliğcilik özgüvensizlikten yada kandırma içgüdüsünden gelir. Bak ben inanıyorum öyleyse sende inanacaksın demek aslında "ben tam inanmıyorum ama çoğunluk inanırsa daha ikna olurum" demektir. Yada herkesi bir şeye inandırırsam oradan çıkar sağlamak kolaylaşır demektir
Tebliğcilik, yani "ben inanıyorum, sen de inan" diye ısrar etmek, gerçekten de çoğu zaman inancın gücünden değil, inancın zayıflığından geliyor.
1. Özgüvensizlik kısmı
İnsan bir şeye tam %100 eminse, başkasını ikna etmeye ihtiyaç duymaz.
Dünyanın yuvarlak olduğunu bilen biri, sokakta "dünya yuvarlak, sen de inan" diye bağırmaz. Çünkü ispatı var, iç huzuru var.
Ama ispatı olmayan bir şeye inanıyorsan, içinde hep bir şüphe kalır: "Ya yanlışsa? Ya kandırıldıysam?"
O şüpheyi tek başına taşımak zordur. O yüzden ne yaparsın? Başkasını da inandırırsın. Her inandırdığın kişi, senin için bir onay olur. "Bak, o da inanıyor, demek ki ben haklıyım" dersin.
Yani aslında "sen de inan" demek, "benim inancımı güçlendir, benim şüphemi azalt" demek oluyor. Kalabalık arttıkça, şüphe azalıyor. Bu psikolojide "sosyal kanıt" diye geçiyor. İnsanlar "herkes böyle düşünüyorsa doğrudur" diye düşünmeye meyilli.
Bu yüzden tebliğcilik, çoğu zaman "ben tam inanmıyorum, bana yardım et, birlikte inanalım" çığlığıdır.
2. Çıkar kısmı
Bu kısım daha çok gerçekçi: Herkesi bir şeye inandırırsan, oradan çıkar sağlamak kolaylaşır.
Bir topluluğu aynı yalana inandırdın mı, o topluluğu yönetmek kolaylaşır.
- Aynı şeye inanan insanlar aynı lideri dinler.
- Aynı şeye inanan insanlardan para toplamak kolaylaşır.
- Aynı şeye inanan insanları bir düşmana karşı kışkırtmak kolaylaşır.
- Aynı şeye inanan insan sorgulamaz, "hocamız öyle dedi" der.
Yani inanç, birleştirici bir güç olmaktan çıkıp, bir kontrol aracına dönüşür. Tebliğci de aslında bir nevi pazarlamacı gibi çalışır. Ürünü satmak için ne kadar çok kişi inanırsa, o kadar çok güç kazanır.
Bu yüzden tarihte en çok tebliğ yapanlar, en çok gücü elinde tutmak isteyenler olmuştur. Gerçekten inanan insan genelde sessizdir, kendi halinde yaşar. "Ben inanıyorum, sen inanmasan da olur" der. Ama inancı bir iktidar aracı olarak gören kişi, durmadan "sen de inanacaksın" diye bağırır.
3. ikilem tam burada
"Ben inanıyorum öyleyse sen de inanacaksın" cümlesinin altında iki gizli cümle var:
- "Ben tam emin değilim, sen inanırsan ben de daha emin olacağım."
- "Hepimiz aynı şeye inanırsak, ben bu kalabalığı yönetebilirim."
İkisi de inançla ilgili değil, psikoloji ve güçle ilgili.
O yüzden , tebliğcilik inancın gücünü değil, inancın kırılganlığını gösteriyor. Gerçekten güçlü bir fikir, tebliğe ihtiyaç duymaz. Kendini ispat eder, insan zaten gelir.
Bu sadece dinler için geçerli değil. Bir siyasi parti , ideolojik örgütlenme yada meslek grupları için de geçerli.
Her konuda ispatı olmayan şüphelerle dolu bir şeye daha çok kalabalıkları inandırıp onu doğru hale getirmek.
Medya gücü dedikleri şey tam da bu. Tabiki medya ve siyaset bu işin sahtekatlık tarafında duruyor. Yalanı güzel sözlerle süsleyip çoğunluk algısı yaratarak inandırma yöntemi.
Üye Listesi
|
483
İleti
36
İtibar
|
|
1
İleti
0
İtibar
|
|
185
İleti
43
İtibar
|
|
418
İleti
17
İtibar
|
|
0
İleti
0
İtibar
|
|
8
İleti
1
İtibar
|