efelsefe

Devlet memurluğu en çok istismar edilen işler arasındadır.

Rüşvet, görevi kötüye kullanma, torpil, şantaj yada siyaseten seçim malzemesi olarak da çok kullanılır.

Bir meslek bu kadar istismar ediliyorsa o iş bana göre meslek değil angaryadır. Hem kendileri hem de başkaları memurluğa angarya gözüyle bakmaktadır.

Meslek demek bir ustalık çıraklık düzeni içinde rekabet yaratıp katma değer üreten işlerdir.

Memurluk kadroları içinde sadece doktorluk ve kısmen öğretmenlik bir meslek olarak sayılabilir.

Bunun dışında diğerleri bütün gün ofiste oturmak, gelene geçene mevzuata göre işlem açmaktan ibaret. Bunun neresi bir meslek?

Klişe bir söz varya Vatandaşa cart curt yapmak diye. Vatandaşa car curt yapan bir meslek kolu olamaz.

Sömürünün şekli değişti ama devam ediyor.

Kendi adamını siyasette destekle koru ve sonra yolsuzlukla çaldığı paraları kendi ülkene taşı.

Duygu sömürüsü yap para topla kendi ülkene taşı.

İşte modern sömürünün 2 şekli.

Bu kadar para sırf açgözlülük ile çalınamaz bunun tek açıklaması açgözlülük olamaz.

Aptal insan bu işleri zaten yapamaz. Akıllı insan da bir yerde "dur" der kendine. Ömür boyu çalmak hep daha çoğunu çalmak saf kötülük ile de açıklanamaz.

Bunun arkasında bir görrv bilinci var. Biryerlere sadakat ve bağlılık olmasa kimse böyle bir riski almak istemez.

Bakıyoruz Türkiye gibi kirli siyasetin çok olduğu ülkelerde hırsızların hepsi çaldıklarını avrupa bankalarına kaçırıveriyorlar. Neden?

Yukarıda dediğim gibi bu kötülük değil , bir görev bilinci bir memuriyet ve ait olduğu yere bağlılık ile açıklanabilir

Öğrenci vizesi için senin:
Banka hesabını, annenin tapusunu, sabıka kaydını, niyet mektubunu istiyorlar. Aylarca bekletiyorlar.

Aynı ülkenin bankasına Nijerya'dan, Rusya'dan, Türkiye'den 50 milyon dolar geldiğinde sormuyor. Neden? Çünkü o 50 milyonu soracak olan memurun maaşını, o 50 milyonun faizi ödüyor.

Sömürge artığı tezi doğru
Nijerya İngiliz sömürgesiydi, Somali İngiliz + İtalyan, Pakistan İngiliz. Sömürgecilik biterken İngilizler giderken şunu bırakıp gitti:

• Sınırları cetvelle çizilmiş, hep kavga çıkacak bir ülke

• Bağımsızlık sonrası da Londra'ya bağımlı kalacak bir hukuk ve bankacılık sistemi

• "Yerli işbirlikçi elit" sınıfı

O elit, halkı için değil, eski efendisi için çalışacak şekilde eğitildi zaten. Londra'da okudu, İngilizce konuştu, parasını Londra'da tutması öğretildi. O yüzden çalınca ilk aklına gelen yer hep eski sömürge başkenti oluyor. Bu bilinçli bir ajanlık emri ve 100 yılda beynine işlenmiş bir refleks.

Yani "görev bilinci" aslında "efendi-köle refleksi". Adam kendini hala merkeze ait hissediyor. Çaldığını köye değil, efendisinin kasasına götürünce kendini güvende ve değerli hissediyor.

Bu yüzden Avrupa kirli paraya "temizle de gel" demiyor. Çünkü o para zaten kendi sisteminin artığı. Kendi yetiştirdiği adamdan kendi bankasına gelen para.

Bugün halka fakir edebiyatı yaparak siyasete girenlerin hepsi neden ingiliz abd alman hollanda vatandaşlığı alıyorlar. Neden hepsinin çocukları aileleri oralarda eğitiliyorlar.

Sonra da halkçılık , fakir , yüzük edebiyatı yapıp "biz de sizin içinizden geldik" diyerek vatandaşa meritokrasi yalanını oynuyorlar.

Aslında çoğunluk zaten onların sistemi içinde yetişmişti. Zaten onlara bağlılıkla eğitilmişti.

Mabel Matiz - Dağılıyorum Olaysız

Bina yıkıldı sorumlular ortada yok. Ama maliyeciler, sigortacılar, zabıtalar vatandaşın tepesinde.

Okulda bir olay oluyor, fatura hemen veliye kesiliyor.

Maltepe'de 7 katlı bina yıkılıyor. Öğrendiğimiz kadarıyla 3 katı ruhsatlı, 4 katı kaçak. Ama ne o ruhsatı veren dönemdeki imar sorumlusunun, ne de 3 kat projeye 7 kat çıkan müteahhidin adı geçiyor.

Suç var, sorumlusu yok.

Yandaş medya daha sabah olmadan "kesik kolon olabilir" diye manşete başladı. Kolon kesik mi bilmiyoruz. Bildiğimiz tek kesin şey, 3 kata 7 kat yapan müteahhide o binayı dikme izninin verilmiş olması.

Bunun gibi binlerce yapı var İstanbul'da. Kadıköy'de daha önce çalıştığım işyeri de öyleydi. 2 kat ruhsatla 7 kat yapılmış, sonra bir şekilde ruhsat alınmış. Her şey yasal görünüyor.

Vatandaş bahçesine kulübe yapsa tepesine binen zabıta, böyle müteahhitlerin kapısını çalmıyor. Kameraya poz veren güvenlik güçleri, bu müteahhitlerin karşısına dikilemiyor.

Bu ülkede müteahhit ve hemşeri belediyeciliği sorunu var ve çok ciddi boyutta.

Kanunlar vatandaşa işliyor. Peynir çalan tutuklu, sigortasız çalışan vatandaş hain ama yöneticilerde hiç sorun yok.

17 Eylülde borsada hisse değeri 850 milyar tl olan 130 fon manipülasyon gerekçesiyle donduruldu. Aklıma hemen Melih Gökçek ve Süleymancı örgütü geldi.

Yakın zamanda ikisinin de mal varlığına operasyon yapılmıştı.

Doğalgazda doğrudan hile yapmak mümkün değil, yapılırsa anında belli olur. İçine ucuz gaz karıştırsan şehir girişindeki kromatografide çıkar, ocakta sarı-kırmızı yanar.

Ama dolaylı hile mümkün, o da K Düzeltme Katsayısı oyunu.

1. Sayaç gazı tartmaz, hacmini ölçer. Sıcakta genleşir, soğukta büzüşür.

2. Bu yüzden K katsayısı var ve Mantığı şöyle;

   • Yazın / sıcak yerde gaz şişkin -> Sayaç fazla döner -> K 0.97 gibi 1'in altında olmalı ki faturan düşsün.
   • Kışın / soğuk yerde gaz büzüşmüş -> Sayaç az döner -> K 1.02 gibi 1'in üstünde olmalı ki eksik ölçmesin.

3. Bu oyuna takılmamak için sayaçların sabit 15-18 derece olan bodrumda olması lazım. Avrupa ve Rusya böyle yapıyor.

4. Türkiye'de müteahhit bodrumu da daire yapıp satmak için, belediye de ses çıkarmadığı için bodrumda yer yok. Sayaç ev girişine, mutfağa konuyor.

5. O zaman topraktan 15 derecede çıkan gaz, yazın dışarıda 60 derece olan sarı boruda ısınıp genleşiyor yada kışın binanın içinde ısınıp genleşiyor ve sayaca öyle giriyor.

6. Normalde bu farkı K ile düzeltmeleri lazım. Ama K'yı kim denetliyor? Hiç kimse.

Her binanın sayaç kutusu sıcaklığı farklı ama dağıtım şirketi üşenip tüm mahalleye tek bir ortalama K basıyor.

İşte bütün mesele bu. 1000 TL'lik gazda 30-90 TL bu K oyunundan gidiyor.

Bunun önüne geçmek için her binanın altına sayaç odası yapılmalı ki sıcaklık farkı düşük olsun.

Steril beslenmek yani sadece vitamini proteini alıp gerisini yememek. Bu bir ticarete dönüşmüş ve insanlara ürün satmak için uydurulmuş. Meyve yeme ana bizim vitamini al daha iyi veya balık yeme bizim marka balık yağını al daha iyi gibi yalanlar..

Kısa cevap: hayır, sadece omega + vitamin + protein tozu alıp gerisini yememek doğru bir beslenme değil.

Neden böyle olmuyor:

1. Vücut sadece makro ve mikro değil, "paket" istiyor

Protein tozu, omega kapsülü ve multivitamin sana protein, birkaç yağ asidi ve bazı vitaminleri verir. Ama tam gıdaların içinde bunlar yok

• Lif: Sindirim, bağırsak bakterileri, tokluk, şeker dengesi için şart. Hiçbir hap lif yerine geçemez.

• Karbonhidrat: Beynin ve kasların ana yakıtı. Karbsız enerji düşer, antrenman verimi ve odak çakılır.

• Fitokimyasallar ve antioksidanlar: Sebze, meyve, kuruyemiş, baklagillerde binlerce bileşen var. Vitamin hapında bunların %5’i bile yok.

• Yağ çeşitliliği: Omega 3 iyi ama zeytinyağı, avokado, yumurta sarısındaki diğer yağlar da hormonlar için lazım.

2. Uzun vadede sorun çıkar
Sadece supplementle gidersen: kabızlık, enerji düşüklüğü, bağışıklık zayıflaması, kas kaybı, ruh hali dalgalanması çok sık görülür. Vücut "açlık" moduna girip yağı tutmaya başlar.

3. Ne zaman mantıklı olur?
Sadece supplement yaklaşımı genelde 2 durumda geçici olarak kullanılır:

• Ameliyat sonrası sıvı beslenme gibi tıbbi durumlarda

• Çok yoğun kalori kısıtında doktor + diyetisyen kontrolünde

Günlük hayat için değil.

Daha doğru yaklaşım ne?
"Temelini gıdadan al, açığını supplementle kapat"

• Tabak: Protein kaynağı + sebze + kompleks karbonhidrat + sağlıklı yağ

• Destek: Omega 3, D vitamini, gerekirse protein tozu gibi

Yani yumurta + yulaf + zeytinyağı + yoğurt + meyve yemek, 10 hap yutmaktan daha "steril" ve etkili.

On dokuzuncu yüzyılın endüstriyel dumanları arasında kalemi eline alan Karl Marx, insanlık tarihini sınıf mücadelelerinin bir toplamı olarak okudu ve kapitalizmin kendi içinde taşıdığı çelişkilerle yine kendi mezar kazıcısını yaratacağını öngördü. Marx için mesele büyük ölçüde evrensel bir teorinin inşasıydı; kapitalist sistemin anatomisini sökmek ve tarihin kaçınılmaz rotasını anlamak. Ancak bu teorinin sahadaki en büyük sınavı, teorisyenin masasından binlerce kilometre uzakta, çarın Rusya'sında gerçekleşti. Vladimir İlyiç Lenin, Marx'ın teorik mirasını devralmakla kalmadı, onu çalkantılı bir imparatorluğun yıkıntıları arasında yaşayan bir pratiğe dönüştürdü. Lenin'in en büyük başarısı, ya da bazılarına göre marksist teoriden sapması, gerillavari bir parti örgütlenmesiyle tarihin akışını zorlamasıydı. Marx bekliyordu; Lenin ise harekete geçti. Marx kapitalizmin en olgun aşamasında bir devrim beklerken, Lenin zayıf halka teorisiyle zincirin en zayıf yerinden kıratılabileceğini kanıtladı. Bu durum felsefe tarihinde teori ile pratik arasındaki ilişkinin en keskin örneklerinden biridir. Bir tarafta kapitalizmin kendi doğal sürecini tamamlamasını savunan ortodoks bir yaklaşım, diğer tarafta ise tarihsel anı yakalamak için devrimci iradeyi öne çıkaran iradeci bir pratik duruyor. Bugün dönüp baktığımızda, Lenin'in attığı adımların Marx'ın teorisini zenginleştirdiğini mi yoksa onu bürokratik bir devlet mekanizmasının tutsağı haline mi getirdiğini hâlâ tartışıyoruz. Sizce Lenin, Marx'ın teorisini sadakatle geleceğe mi taşıdı, yoksa onu kendi siyasi hedefleri doğrultusunda radikal bir şekilde bükerek başka bir boyuta mı evriltti?

Son yıllarda Türkiye ekonomisi üzerine yapılan sohbetlerin ortak bir paydası var: Rakamlar ile gerçek hayatın uyuşmazlığı. Resmi olarak açıklanan enflasyon oranları ile mahalle bakkalından, semt pazarından ya da market kasasından döndüğümüzde hissettiğimiz gerçeklik arasında derin bir uçurum var gibi görünüyor. Bu durum sadece ekonomik bir veri okuma meselesi olmaktan çıkıp, toplumsal psikolojimizi ve geleceğe bakış açımızı doğrudan şekillendiren felsefi bir boyuta evrildi. Sürekli bir şeylerin gerisinde kalma hissi, bireylerin bugünü yaşamasını imkansız hale getirirken gelecekteki planlarını da tamamen rafa kaldırmasına neden oluyor. Geleneksel tasarruf alışkanlıklarımız, ev alma hayallerimiz, hatta günlük sosyal aktivitelerimiz bile bu ekonomik iklimden nasibini aldı. Eskiden orta sınıfın temel direği olan kabuller artık geçerliliğini yitirirken, yeni dengenin ne üzerine kurulacağı konusunda herkesin kafası karışık. Enflasyon sadece paranın değer kaybetmesi değil, aynı zamanda toplumun geleceğe olan inancının ve öngörülebilirlik duygusunun da erimesi anlamına geliyor. Sürekli bir kriz haliyle yaşamak insanlarda hem ekonomik hem de zihinsel bir yorgunluk yarattı. Siz kendi hayatınızda bu ekonomik makası en çok hangi alanda hissediyorsunuz ve bu durum uzun vadede bireysel kararlarınızı nasıl etkiliyor?

Otogazda iş daha da profesyonel, çünkü arabada tartamıyorsun, litre ile alıyorsun.

En yaygın 4 hile:

1. Sıcak gaz basma - En büyük hile

LPG sıvı olarak depoda durur. Güneşte tank ısınınca sıvı genleşir, aynı litre daha az enerji verir. Doğalgazdaki K düzeltmesi gibi otogazda da kompanzasyon olması lazım ama yok. Yazın öğlen 35 derecede alınan 40 litre ile sabah 15 derecede alınan 40 litre aynı değil. Öğlen aldığın %8 daha az gider. Hileyi istasyon bilerek yapar, tankı güneşte ısıtır.

Çözüm: Sabah erken veya akşam serinde al. Öğlen güneşte kalmış istasyondan alma. Yada tankı dışarıda olan lpg istasyonundan gündüz gaz alma.

2. Propan / Bütan oranı oyunu

Kışın propan çok olmalı (%70), çünkü soğukta bütan yanmaz. Yazın bütan çok olmalı (%70), çünkü ucuz. Uyanık istasyon yaz kış %80 bütan satar. Ucuz alır, kışın senin araba sabah çalışmaz, tekler, yokuşta çekmez. Çünkü bütan soğukta gaz olamıyor. Bütan gaza geçmesi için 1 derecenin üzerinde olması lazım. Kılın motor soğuk dışarısı 5 derece. Bütan fazlaysa regülatör gazı açmaz benzinle devam eder. Ama motor ısınsa bile gaza geçerken araba gaz yemez teklemeye başlar.

Nasıl anlarsın: Kışın aynı gazla araba geç çalışıyorsa, rölantide titriyorsa bütanı fazla basmışlardır. Bazen lgp li araçlar motor ısınana kadar gaza geçmez. Geçse bile stop eder. Servise gidersin beyin bozuk der. İki kere kandırılırsın.

Servisçi de bilir ki beyin yada regülatör değil gaz bozuk ama söylemez. Sana sök tak parçayı itekler.

3. Pompa ayarı / Hava basma

Pompa 10 litre gösteriyor ama 9 litre basıyor. Mühürlü olması lazım ama ayarı ile oynanıyor. Bir de depoya az LPG çok hava basıyorlar, pompa litre sayıyor ama depoya hava giriyor.

Testi: Boş depoya 10 litre al, kaç km gittiğini not et. Aynı istasyondan tekrar 10 litre al. Fark %10'dan fazlaysa pompada oyun var.

4. Tüpgazdaki gibi DME katma

Aynı. Enerjisi düşük gaz katıyorlar, litre aynı ama km az.

Otogazda kendini korumanın tek yolu var: Sürekli aynı, kurumsal istasyondan al ve litre/km hesabı tut. Bir istasyonda aniden km düşerse o istasyonu sil.

Bu sorunları lpg li araç kullanırken çok yaşadım. Size de aktarmak istedim. Umarım yardımcı olur.

Çünkü sorumluyu cezalandırmanın maliyeti var: Dosya açacaksın, imar müdürünü, yapı denetimi, müteahhidi yargılayacaksın, o zincir bir yerden sana da dokunacak.

Siyasete ve sermayeye kimse hesap sormasın isteniyor. Tüm fatura halkın üstüne yıkılsın isteniyor.

A haberin tipik konusu; Aksaklıklar üzerinden halkın öfkesini körüklüyorlar.

Hayırdır sen niye öfkeleniyorsun o zaman? Çünkü sorumsuz olmak ve hesap vermek istemiyorlar. Aksaklık dedikleri de düpedüz yolsuzluk ve halkın canına kastetmek.

3 kat ruhsat ile 7 kat yapıp sonra yine imar affı ile çürük yapılara ruhsat verenler araştırmak hesap sormak oy kaybı demek.

Ama eleştirene "hain" demenin maliyeti yok. Bir etiket, bir manşet, bitti. Hem ucuz hem de kârlı, çünkü bir anda asıl soru olan "bina neden yıkıldı?" sorusu kayboluyor, yerine "bu adam vatansever mi değil mi?" tartışması geliyor.

Maltepe örneğinde de aynı döngü:

1. Bina yıkılır
2. Sorumlu aranacağına, ilk iş "kesik kolon" denir
3. Hala soran olursa "99 öncesi yapı" denir.
4. Hala soran olursa "bu felaket üzerinden siyaset yapıyor, hain"

Şovenizm burada sopa olarak kullanılıyor. Sorunu çözmek yerine, sorunu konuşanı susturmak için en kullanışlı alet.

Değirmen filminde de aynısıydı. Kasaba halkı "bizde deprem olmadı ki, konak kendi kendine çöktü" dese, anında padişaha karşı gelmekle suçlanacaktı.

Günün anlam ve önemine binaen hiç değişmeyen bir burjuvaji klasiği...

Bir Atıf Yılmaz eseridir.

Konu özetle şöyle;

Kaymakam hilmi bey bir kadının peşine takılmış. Hükümet konağında alem yaparken ev çöküyor. Zaten eski püskü kasaba harabe gibi. Bu durumu örtbas etmek için istanbula "deprem oldu" diye telgraf çekiyorlar.

Padişah heyet gönderiyor. Kaymakam da heyeti kandırmak için kasabanın zenginleri ile anlaşıp sanki deprem olmuş havası veriyorlar. İnsanları sarıp çadırlara koyuyorlar.

Kasaba halkı ne olduğunu anlamıyor. Neyse padişah para yardımı yerine malzeme ve erzak veriyor. Onu da kasabanın zenginleri kendi aralarında iç ediyorlar. Kasabalı halkın perişan haline hiç acımadan yiyorlar paraları. Çünkü zaten kaymakam avuçlarının içinde. Tehdit ediyorlar alem yaparken konak çöktüğünü söyleriz diye. Kaymakam da mecbur onlarla birlik oluyor.

Sonra istanbuldan vali geliyor teftişe. Kaymakamın oynaştığı çengi kadını görüyor aşık oluyor. Onu alıp istanbula götürüyor.

Yani özetle halk kimin umurunda... yöneticiler zevklerinin peşinde gidiyor. Tüccarlarla birlik olmuşlar halkı soyuyorlar.

İnanç kişiseldir din ise kurumsaldır. İnançta korkutmak yada korkmak yoktur ama dinler korkutmak temellidir. Bu ayırım açıkça gösteriyor ki dinler toplum mühendisliği için merkezi otorite tarafından kurulur ve yönlendirilir.

Çünkü korkan insan kolay teslim olur ve kolay kontrol edilir. Dinler bir korku yönetimi gibidir. Tarihin ilk toplum mühendisliği yöntemidir.

İnanç - kişisel, din - kurumsal tanımı tarihsel bir başlangıç:

• İnanç: Bireyin iç dünyasında anlam arama biçimi. Deneyimsel, esnek, kişiye özel. Korku değil, daha çok güven, aidiyet, anlam ihtiyacı üzerine kurulu.

• Din: İnancın kolektif hale gelip kural, ritüel, hiyerarşi ve metin kazanmış hali. Kurumsallaşınca doğal olarak bir düzenleme işlevi de kazanıyor.

"din = korku yönetimi / toplum mühendisliği" tezine iki farklı açıdan bakılıyor:

1. Bu tezi destekleyen bakış:
Tarihte merkezi devletler, kabileleri bir arada tutmak, vergi toplamak, savaşa göndermek için dini kullanmış. Korku (cehennem, günah, dışlanma) itaatı ucuzlaştırır. Bu yüzden dinler en eski sosyal kontrol mekanizmalarından biri olarak görülür.

2. Diğer bakış:
Din sadece korku değil, aynı zamanda toplumun hayatta kalma teknolojisiydi. Yazı yokken hukuku, takvimi, yardımlaşmayı, ahlakı taşıyan sistemdi. Korku kadar umut, affedilme, cennet vaadi, cemaat dayanışması da var. Yoksa sadece korkuyla binlerce yıl sürdürülemezdi, insanlar bırakırdı.

Yani ayrım şöyle oturtuluyor genelde:

İnanç = Neden varım sorusu
Din = Birlikte nasıl yaşayacağız sorusu

Bu açıdan bakarsak din aslında tanrının emri değil bir kültür ve toplu yaşam şeklidir.

Aslında ateistler inanca değil dine karşıdır. Din üzerinden yapılan zorbalığa karşıdır. Asıl karşı çıkılacak nokta dinin tekelleşip de bir toplum mühendisliğine dönüşmesi olmalıdır.

Bugün aynı refleks dinlerin dışında mezheplere de yansımıştır. Alevilik de bir toplum mühendisliği şeklinde ortaya çıkmıştır.

Aynı düşünce kapitalizmde de vardır. Moda, feminizm ve reklamlar da kapitalizm dininin birer mezhebi gibidir.

Temelde hepsi aynı amaç için kullanılır.

Tarih boyunca toplumları dönüştürme iddiassıyla ortaya çıkan pek çok hareket, kurumsal yapıları değiştirmeyi başarsa da insan tabiatını değiştirmekte aynı hızı gösteremedi. Sokaklarda yakılan meşaleler, tahttan indirilen krallar ve yeniden yazılan anayasalar dışsal bir kabuk değişiminden ibaret kalabiliyor. Çoğu zaman ezilenler, iktidarı ele geçirdiklerinde eskiden eleştirdikleri mekanizmaların birer parçası haline geliyorlar. Bu durum, devrim kavramının sadece politik bir eylem mi yoksa çok daha derin bir bilinç evrimi mi olduğu sorusunu akıllara getiriyor.

Gerçek bir kırılma yaratmak için öncelikle bireyin kendi içindeki dogmalardan, önyargılardan ve iktidar arzularından arınması gerekmez mi. Zihin yapısı değişmeyen kitleler, sadece yeni bir efendiye boyun eğmek üzere yola çıkmış demektir. Fransız İhtilali'nden günümüzdeki toplumsal hareketlere kadar pek çok örnek, sistemik değişimlerin altı dolmadığında hayal kırıklığıyla sonuçlandığını gösteriyor. Fiziksel bir isyan kısa sürede bastırılabilir veya yönlendirilebilir; ancak kökleşmiş bir zihinsel dönüşüm, durdurulamaz bir dalga gibidir.

Bugün dünyada yaşanan krizlere baktığımızda, hâlâ eski paradigmalarla çözümler aradığımızı görüyoruz. Teknolojik ve ekonomik anlamda ileriye giderken, insan ilişkilerinde ve adalet anlayışında aynı olgunluğa erişebilmiş değiliz. Toplumları kalıcı olarak iyileştirecek olan şey yeni yasalar mıdır, yoksa bireylerin ahlaki ve entelektüel olarak kendilerini yeniden inşa etmesi midir. Sizce bir toplumda kalıcı ve adil bir düzen kurmanın ilk adımı dış dünyayı değiştirmekten mi yoksa insan zihnini dönüştürmekten mi geçer.

Gülseren Budayıcıoğlunun absürt bir dizisi de bu. Konu yine zenginin derdi.. Fakir kimin umurunda.

Dizide zengin bir erkeğin peşinden koşan 4 kadın. Birbirini yiyor asla vazgeçmiyor. Adam göstere göstere boynuzluyor karıları ama onur şeref yok hiçbirinde. Daha da askıntı oluyorlar. Çünkü o zengin ve onlar için güçlü bir kaynak sağlayıcı.

Sonra işadamı iflas ediyor. A bir de ne olsun? Senaryoya göre o kadınların hepsi birden ex manitalarına dönüyor ve adama acıyarak bakıyorlar. Hepsi birden "ONURLU KADIN" oluveriyorlar.

Aynı dizi başka bir senaryoda fakir adam karısına kuma getiriyor. Senaryoya göre ne şerefsizliği kalıyor ne alçaklığı ne köpekliği..

Başka bir dizi ama aynı oyuncu..Binbirgece Masalları..hatırladınız mı?

Zengin adam emrindeki fakir kadının zor durumundan faydalanıyor.. senaryoya göre şanslı kadın...günlerce magazinde tartışılıyor. Kadın patronuyla yatmalı mı yatmamalı mı? Senaryoya göre adam iyilik yapıyor ve kadın da aslında "ŞANSLI"

Neyse çok da kanırtmaya gerek yok. Erkeğe bakış açısı belli. Bütün bu diziler reyting rekorları kırıyor.

Zengin yaparsa iyi ama fakir yaparsa şerefsiz sapık.

Erkekler kadın düşmanı olmayın ama kadın düşkünü de olmayın. Çünkü kadın düşkünü olmak sizi değerli yapmıyor.

Aklınızı başınıza alın.

Kuresellesmenin tum dunyayi tek tip bir tuketim pazarina donusturdugu bu cagda, cografi olarak birbirine bu kadar yakin olup kulturel ve siyasi anlamda bu kadar uzak kalabilmis baska iki ulke bulmak neredeyse imkansizdir. Florida Kiyilari'ndan sadece doksan mil otede yer alan Kuba, onlarca yillardir surdurdugu izole ve kolektif yasam tarziyla, kapitalizmin merkezi olan Amerika'nin adeta antitezi konumundadir. Bu durum sadece iki hukumet arasindaki diplomatik bir anlasmazlik degil, ayni zamanda insanligin moderniteye ve kalkinmaya bakis acisindaki koklu bir yol ayrimini simgeler.

Bir tarafta bireyselligin, sinirsiz tuketimin, rekabetin ve hizla degisen teknolojinin uzerine kurulmus bir Amerikan ruyasi var. Bu sistem insana sinirsiz secenekler sunarken ayni zamanda derin bir yalnizlik, yabancilasma ve surekli bir tuketim baskisi da uretiyor. Diger tarafta ise ambargolarla ve ekonomik sikintilarla bogulmasina ragmen toplumsal dayanisma bilincini, sokaktaki muzigi, zamansiz klasik arabalari ve yavas ama insani odak alan bir yasam felsefesini korumaya calisan bir Kuba gercegi duruyor. Kuba'da bireysel zenginlik sinirli olabilir ancak egitim ve saglik gibi temel insan haklari piyasanin insafina birakilmamistir.

Tarihsel surecte bu iki ulkenin karsilasmasi hep guclu ve zayif olanin mucadelesi olarak lanse edildi. Ancak meseleyi sadece siyasi rejimler uzerinden okumak eksik kalir. Asil merak edilmesi gereken, tuketim toplumunun getirdigi konfor alanindan vazgecemeyen insan ile maddiyatin sinirli oldugu ama aidiyet duygusunun guclu oldugu bir duzende yasayan insan arasindaki ruhsal farkliliktir. Hangisi gercekten daha ozgurdur sorusu bugun hala cevap beklemektedir.

Sizce, amerikan tipi sinirsiz tuketim ve bireysel basari odakli bir hayat mi insana daha cok sey katar, yoksa maddi imkansizliklara ragmen kolektif baglarin guclu oldugu bir toplumda yamak mi daha anlamlidir?

Küba denince akla ilk olarak devrim, klasik Amerikan arabaları, puro ve salsa gelir. Dünyanın geri kalanından izole kalmış gibi duran bu coğrafya, popüler kültürde genellikle nostaljik bir film seti gibi resmedilir. Ancak bu nostaljik görselliğin ardında, insan ruhunu derinden sarsan başka bir gerçeklik yatıyor. Hayatın çok daha yavaş aktığı, dijital dünyanın gürültüsünden uzak bu adada insan olmak, modern dünyanın hız bağımlısı bireyleri için hem bir cehennem hem de bir cennet olabilir.

Bir yanda ekonomik zorluklar, temel ihtiyaçlara erişimdeki sıkıntılar ve geleceğe dair belirsizlikler var. Diğer yanda ise tüketim çılgınlığından uzak, toplumsal dayanışmanın hâlâ canlı tutulduğu, sokaklarında müziğin ve sohbetin hiç eksilmediği bir yaşam kültürü bulunuyor. İnsanlar ellerindekilerle yetinmeyi öğrenmiş, hatta bunu bir hayatta kalma sanatına dönüştürmüş durumdalar. Peki, maddi imkansızlıklar içinde var olmaya çalışan bu toplumsal doku, bize mutluluk ve aidiyet hakkında ne söylüyor?

Modern dünyada her şeye anında ulaşabiliyoruz ama belki de hiçbir şeyin gerçek tadını çıkaramıyoruz. Küba ise tam tersi bir eksende dönüyor; her şey kıt ama insan ilişkileri ve anın kendisi son derece yoğun yaşanıyor. Bu durum, özgürlüğün tanımını da yeniden sorgulamamıza neden oluyor. Bir yanda seyahat ve tüketim özgürlüğü kısıtlanmış bir halk, diğer yanda ise borç, stres ve yalnızlık sarmalındaki modern dünya insanı var. Hangisi gerçekten daha özgür?

Sizce Küba'daki yaşam tarzı, insanı modern dünyanın dayatmalarından koruyan korunaklı bir liman mı, yoksa sadece kaçınılmaz bir yoksulluğun romantize edilmiş hali mi?

Merhaba arkadaslar,

Acildigi gunden beri emeklerinizi esirgemiyorsunuz ve zamaninizin bir bolumunu forumumuz icin harciyorsunuz. Sizinle mutlu bir haberi paylasmak istiyorum, emeklerimizin karsiliksiz kalmadigini gormeniz acisindan, motivasyon verecektir diye dusunuyorum.

Reklam almadan ve vermeden acildigimiz gunden bu gune kadar herkesin vermis oldugu emegin karsiligi asagidaki gibidir Hepinize cok tesekkur ederim, giderek buyuyup gelisecegimizden endiseniz olmasin.

Her maas doneminde karsimiza cikan ve toplumun en genis kesimini dogrudan ilgilendiren asgari ucret meselesi, sadece ekonomik bir rakamdan ibaret degil. Bu kavram, uzerine kuruldugu temel mantik itibariyle bir ulkenin insanina verdigi degerin ve adaletsizlik algisinin en net aynasidir. Yil sonu yaklastiginda baslayan tartismalar, enflasyon oranlari ve gecim endeksleri etrafinda donuyor gibi gorunse de, aslinda tartistigimiz sey insan onurunun maliyetidir.

Bir ekonomide asgari ucret, teorik olarak bir iscinin ve ailesinin gida, barinma, ulasim gibi temel ihtiyaclarini karsilayabilmesi icin belirlenen taban sinirdir. Ancak uygulamada bu sinir, cogu zaman bireyin sadece ertesi gun tekrar calisabilecek gucu bulabilmesini saglayan bir hayatta kalma aracina donusmektedir. Sabah erkenden evden cikip aksama kadar uretime katilan bir insanin, ay sonunu nasil getirecegini dusunmekten baska bir sey yapamamasi, toplumsal ruh halini de derinden sarsmaktadir.

Surekli olarak gecim derdiyle bocalayan bireylerin kulturel faaliyetlere katilmasi, sanatla ilgilenmesi, cocuklarina daha iyi bir gelecek hazirlamasi veya sadece dinlenmesi neredeyse imkansiz hale geliyor. Bu durum, toplumda surekli bir tukenmislik sendromu yaratirken, bireylerin gelecege dair umutlarini da torpueliyor. Calismak, insanu yucelten ve gelistiren bir eylem olmaktan cikip, sadece hayatta kalma mucadelesine indirgendiginde toplumun uretkenligi ve yaraticiligi da zarar goruyor.

Asgari ucretin sadece bir gecim ucreti degil, ayni zamanda adaletin ve dengenin gostergesi oldugu gercegini goz ardi ediyoruz. Eger bir ulkede calisanlarin buyuk bir bolumu bu rakamla yasamaya mahkum ediliyorsa, o sistemde uretenler degil, sermayeyi elinde tutanlar kazaniyor demektir. Bu da sosyal barisi tehdit eden en buyuk unsurlardan biridir.

Sizce asgari ucret sadece ekonomik verilerle mi belirlenmeli, yoksa insan onuruna yarasir bir yasam standardi yasal bir zorunluluk olarak mi tanimlanmali?

Type-C şarjlar yada evde musluğu kapa lamnayı kıs olayı işin makyajı.

Bütün arabaların ve beyaz eşyaların tek tip yada birkaç model ile sınırlandırılması gerekiyor. İnsanlar modeli geçti diye eşya ve araba değiştiriyorlar. Üretici ve satıcılar da insanlara bu algıyı aşılıyorlar. Sadece dış görünüşünü değiştirip ve birkaç gereksiz özellik ekleyip yeni diye pazarlıyorlar.

Asıl israf şarj ucunda değil, ürünün kendisinde. 1 telefon üretmek için ∼12 bin litre su, 1 araba için ∼150 bin litre su harcanıyor. Dişi fırçalarken 1 bardak su biriktirerek kapatacağımız bir açık değil bu.

Bu durum aslında 3 kavramın birleşimi:

1. Model Enflasyonu = Algı Yönetimi

Araba ve beyaz eşyada son 20 yıldır inovasyonun %80'i görsel. Farı incelt, ekranı büyüt, "yeni kasa" de. İnsanlar da "eski model" damgasını yememek için değiştiriyor. Üretici bilerek bunu körüklüyor çünkü kâr satış adedinde, dayanıklılıkta değil.

2. Tek Tip / Platformlaşma Mantığı

Böyle olsa ne olurdu:

• Maliyet düşer: 50 farklı kaporta için 50 kalıp, 50 test, 50 stok yerine 2-3 kalıp. Kalıp maliyeti milyon dolar.

• Tamirat kolaylaşır: Parça evrensel olunca, her buzdolabı motoru her buzdolabına uyar. Bugün bir buzdolabı kartı 7-8 bin TL, çünkü her modelin kartı özel.

• Ustalık artar: 1970'lerin Murat 124'ünü köydeki usta da yapıyordu. Şimdi her markanın kendi bilgisayarı var, usta yetişmiyor.

• İkinci el parça döngüsü: Bir araba hurdaya çıkınca motoru, kompresörü, kapı kolu doğrudan diğerine takılır. Şimdi model uymadığı için hurdaya gidiyor.

Askeri ve ticari tarafta bu zaten böyle. Toyota Hilux, Lada Niva, VW Transporter yıllardır aynı kasa mantığıyla gidiyor, parçası her yerde var diye tercih ediliyor.

3. Gerçek Sürdürülebilirlik Buradan Geçer

Avrupa "tamir hakkını" konuşuyor ama yine şarj ucunda takılı kaldı. Asıl yapması gereken:

• Dayanıklı tüketim malına minimum 15 yıl parça bulundurma zorunluluğu

• Modüler geliştirme: Freni yada soğutucuyu geliştirdin mi, eski şaseye de takılabilmeli. Bugün telefon gibi araba üretiliyor, komple değişim.

Tabii karşı argüman da var: Tek tipleşme rekabeti öldürür, tasarım ve konfor gelişmez diyenler var.

Ama temel beklenti güvenlik ve sağlamlıksa, kahvaltı masası ve video ekranı olan arabaya ihtiyaç yok.

İnsanların araç ve eşya kullanımında temel beklentisi sağlam ve amacına uygun güvenli olmasıdır. Kimse araç kullanırken kahvaltı yapmak için almıyor. Reklamlardaki gibi buzdolabını yenileyip de önünde dans etmiyor. Soğutsun yeter.

Çevre ve kaynaklar tükeniyorsa madem lamba kısmak suyu az açmakla hiçbir şey değişmez.

Bu tektip model politikasına geçilirse üretim maliyetleri de uzun vadede düşer çünkü üretim enerji kalıp maliyetleri de azalır.