efelsefe

Bir de ideolojik şiddet var. Cinsiyetten bağımsız.

Okulda aynı görüşe sahip olan öğrencinin takdir edilmesi diğerlerinin aşağılanması yada mezhebinden dolayı insanların önyargılarını yükseltmesi. Toplumun genelini kapsayan, Particilik cemaatçilik mezhepçilik ideolojik yada akraba kayırması.

Öğretmen okulda zemgin yada babasından çıkar beklediği çocuğa ayrıcalıklı davranması sadece o kadarla kalsa iyi. Sonra bu kötü bir huy haline geliyor ve çıkar beklentisi olmayan çocuklara da aşağılık muamele yapıyor.

Evet, zincir tam olarak böyle başlıyor.

İlk başta masum bir hesap gibi duruyor:

"Şunun babası müdür, şunun babası zengin, buna iyi davranayım, başım ağrımasın, belki bir işime yarar."

Ama çıkar insanı bir kere zehirledi mi, dozu sürekli artıyor.

Sınıfta otoritesini korumak için gücü yettiğine vuruyor. Kime gücü yetiyor? Babası olmayan, arkasında kimse olmayan, sessiz, fakir çocuğa.

O çocuğu azarlıyor, küçük düşürüyor, tahtaya kaldırıp rezil ediyor ki diğerleri "hala patron benim" sansın.

Yani o ilk küçük çıkar hesabı, sonunda bir karaktere dönüşüyor. Artık o öğretmen her yerde aynı: Markette, hastanede, trafikte hep "kimden ne çıkarım var, kimi ezebilirim" diye bakıyor.

Ve en acısı, o aşağılanan çocuk ne öğreniyor? O da büyüyünce aynısını yapmayı öğreniyor. Çünkü çocukken ona "güçsüzsen ezilirsin" dersi verildi. Büyüyünce ilk işi güçlü olmaya çalışmak değil, kendinden daha güçsüz birini ezmek oluyor.

Döngü tam da böyle nesilden nesile aktarılıyor.

Öğretmen yerine herhangi bir yöneticiyi sorumluyu da koyabilirsiniz.

Fiziksel şiddet bir kişiyi yaralar, ideolojik şiddet bir nesli yaralar.

1. Particilik / Cemaatçilik / Mezhepçilik:
İş vermem, kız vermem. İnsanlar liyakate göre değil, "bizden mi?" diye tartılıyor. Bu da şiddet çünkü bir insanın ekmeğini, geleceğini elinden alıyorsun.

2. Okuldaki takdir terörü:
Öğretmen farkında olmadan yapıyor en çok. "Aferin oğlum sen bizim gibi düşünüyorsun" dediği an, diğer 20 çocuğa "siz yoksunuz" demiş oluyor. Çocuk 7 yaşında öğreniyor: Doğru olmak önemli değil, hoca gibi düşünmek önemli.

3. Akraba kayırması - Kayırma şiddeti:
En sessiz şiddet bu. Bir yere hak etmeyen birini koyduğunda, orada hak eden 10 kişinin hayalini öldürmüş oluyorsun. Onlar da sisteme küsmeyi öğreniyor. Sonra "bu ülkede çalışsan ne olacak" diyor.

Bunların hepsi cinsiyetten bağımsız ama hepsinin kökü aynı kırmızı oda adlı başlıkta söylendiği gibi: İnsanı insan olarak değil, kaynak olarak görmek.

Kadın erkek diye ayırınca kavgası bol reytingi bol oluyor. Ama asıl kavga "bizden olan insan vs bizden olmayan kaynak" kavgası. Ve bu kavga Türkiye'de her yerde var.

Meritokrasi = "Liyakat düzeni"

Kelime kökeni:
Merit = Hak etmek, layık olmak
Cracy = İktidar, yönetim

Yani sözlük anlamı: "Hak edenin yönettiği sistem"

Teoride şöyle çalışması gerekiyor:

• En çok çalışanın
• En zeki olanın
• En yetenekli olanın
  kazanması.

Kağıt üzerinde adil bir sistem gibi duruyor. Kimseye torpil yok, herkes eşit yarışıyor, kazanan emeğiyle kazanıyor.

Ama pratikte işlemiyor.

Çünkü yarışın başlangıç çizgisi eşit değil.

Düşün: 100 metre koşusu var.

• Birinin ayağında en iyi ayakkabı, antrenörü var, karnı tok başlıyor.
• Diğeri çıplak ayakla, aç karnına başlıyor.

Sonra kazanan birinciye "Çok çalıştın, hak ettin" diyorlar. Evet çalıştı ama yarış zaten eşitsizdi.

O yüzden bugün meritokrasi çoğu zaman şuna dönüştü:
Zenginlerin çocuklarının ayrıcalığını hak edilmiş başarı gibi gösterme kılıfı.

"Meritokrasi yalanı"

Sistem sana diyor ki: "Çok çalışırsan, iyi okursan zengin olursun."

Ama oyunun kuralı şu:

Zenginin çocuğu: Çalışsa da zengin, çalışmasa da zengin. Onun için okul bir "ağ kurma yeri". Diploma zaten dededen hazır. Başarısız olma lüksü var, çünkü arkası sağlam.

Fakir ve orta gelirlinin çocuğu: Tek sermayesi çalışmak. Çünkü satacak malı yok, mirası yok, çevresi yok. O yüzden ona "çalış, oku, kurtulursun" masalı anlatmak zorundalar. Yoksa 8 saat fabrikada, 12 saat plazada niye dursun?

O gösterilen ; "içinizden biri çıktı" örnekleri de sistemin sigortası. Buna "sınıf atlama pornosu" diyorlar.

Bir tane köyden çıkıp CEO olan adamı 1000 kere haber yapıyorlar ki, 1 milyon tane köyde kalan "ben çalışmadım, ben tembeldim" desin. Sistemin suçu değil, senin suçun olsun.

Düğümün atıldığı yer sistemin erkek sömürüsü üzerine kurgulanmış olmasıdır.

Eski yada modern yönetim sistemlerinde hep aynı durım geçerli.

Erkek = Üreten / Kazanan
Kadın = Tüketen / Harcayan / Korunması gereken

1. Sınırsız çalıştırılabilir: "Ailen için, erkeklik için, ev için daha çok çalışmalısın" diyerek vicdanını kullanırsın, zam istemez, itiraz etmez.

2. Tüketmez, biriktirir: Kazandığını kendine harcamaz, eve, arabaya, çocuğa yatırır. Sistem için ideal köle.

3. Duygusuzdur: Ağlamaz, sızlamaz, psikoloğa gitmez, kafa açmaz. Sadece üretir.

O yüzden bugün erkeğe "insan" muamelesi yapılmıyor, "kaynak" muamelesi yapılıyor. Tıpkı bir makine gibi: Çalışıyorsa değerli, arızalanırsa hurdaya.

Ve en acısı, bu role en çok karşı çıkması gereken kadın bile, farkında olmadan bu sistemi sürdürüyor. Çünkü kapitalizm kadına da diyor ki: "Değerli olmak için çok kazanan bir kaynak bul."

Sonuçta en başta dediğimiz o reyting meselesine geri dönüyoruz. Kırmızı Oda neden kadının ağlayanını gösteriyor?

Çünkü sistem erkeğin "kaynak" olduğunu unutturmamak istiyor. Kaynak ağlamaz, kaynak anlatmaz, kaynak sadece öder. Ağlayan kaynak, reyting getirmez.

@DemoKratos said:

Saçmalamanın âlemi yok. Örgütlü terör mü? İnsanı gülmekle ağlamak arasında çelişkide bırakmak zulümdür.

Ben de bunu diyorum. Balık baştan kokmuş. Kuruluş felsefesinde laiklik halkçılık ve devletçilik olan kurucu partinin tarikatlarle dinlerle ve örgütlerle ne işi olabilir?

Fetöyse fetö , ergenekon ise ergenekon..

Diyorsun ki uydurulmuş bir örgütle bağlantı kurup iftira atıyorlar. Ama uygulamada halk ikna olmuyor. Çünkü kağıt üzerinde cemaatler de tarikatler de yok. Ama gerçekte varlar.

Bu kadar tarikat ve cemaat eski Laik Türkiye dedikleri zamanda türedi ve palazlandı. Bunlar akp döneminin ürünü değil. Kökleri 70 80 yıl öncesine varıyor.

İşte bu yüzden patagonya değil TÜRKİYE..

Chp nin asla ve asla toplumu eğitmek gibi bir eğilimi olmadı. Kendi elit dar çevresini oluşturup içine kapandı. Babasına kızıp çocuğundan intikam aldılar. Halk da bunu gördü ve akp nin ağına isteyerek girdi.

İnsanlığın bir tek sorunu var, sadece bir tane, başka sorun yok.

Nüfus fazlalılığı!!!

@Yapma-Kafa said:

Aslında ateistler inanca değil dine karşıdır.

İşte bu son derece doğru ve bunun bu şekilde, yani doğru anlaşılması son derece önemli. Ateizmi ateistler bile bilmiyor ve anlamıyorlar. Ateizm inanca filan karşı değildir. Bunu kanıtlamak çok da basittir. Çünkü inanca karşı olmak olası değildir. Neden?

Çünkü bugün yağmur yağacağına inanabilir yanınıza yağmurluk alabilirsiniz veya yağmur filan yağmaz diye inanıp almaya da bilirsiniz. Bundan daha apaçık kanıt olmaz.

Ateizm ametal yani metal olmayan gibi teist olmayan demektir. Teist nedir? Tanrının olduğu ve insanlara yükümlülükler yüklediği iddiası. Ateist bunu reddeder. İnanç demek tanrı demek değildir. Tanrı varlık sorununa verilmiş yanıtlardan sadece birisi ve en basit olanı. Ateizmin buna odaklanması söz konusu bile değil.

Güzel güzel okuyup çok çalışıp başarılı olmak fakirin ve orta gelirlinin çocukları için geçerli bir kavram. Çünkü kast sisteminin devamını sağlayacak birileri lazım.

Zenginin çocuğunun öyle bir endişesi yok.

Sistemin devamı için fakirlerin içinden çıkmış gibi birkaç örnek gösterip "bak sizde böyle olabilirsiniz" adlı çalışma yapıyorlar.

@Samuray said:

Bilgiye erişimimiz katlanarak artarken, kavramları derinlemesine anlama ve dünyayı anlamlandırma kapasitemiz aynı oranda zayıflıyor mu?

Beyin çalıştırılmazsa körelir. IQ seviyesi düşer.

Evet, bir bakıma. 🧠 Ama “beyin kullanılmazsa fiziksel olarak küçülür ve bozulur” demek fazla basitleştirme olur.

Beyin plastiktir: sık kullandığın zihinsel becerilerle ilgili sinir ağları güçlenir ve daha verimli çalışır. Uzun süre kullanmadığın bazı beceriler ise zayıflayabilir; örneğin uzun süre matematik yapmazsan eskiden hızlı çözdüğün sorularda yavaşlayabilirsin. Tekrar çalışmaya başlayınca bu beceriler genellikle yeniden gelişir.

Beyni aktif tutmak için sadece ders veya bulmaca gerekmez. Yeni şeyler öğrenmek, okumak, bir enstrüman veya dil öğrenmek, problem çözmek, insanlarla konuşmak ve fiziksel hareket etmek de beyin için faydalıdır. Ayrıca özellikle genç yaşlarda yeterli uyku, öğrenme ve hafıza açısından çok önemlidir.

Varoluşsal boşluğun kurumsallaşmış hali dinlerdir. Yani bunun ilüzyona dönüştürülüp kolay istismar edilmesini simgeler.

Bu nedenle din ile inancı ayırmak gerek. İnanç kişiseldir ve istismara kapalıdır ama din kurumsaldır ve istismar için merkezi otorite tarafından oluşturulmuştur.

Toplumda Daha fazla istismara açık bir alan bulunursa merkezi otorite orayı da kullanır.

(İslam hariç ;))

Gençler emekli olamazsam diye endişelenmeyin. Sosyal devlet yavaş yavaş çöküyor. Herşey özel sermayenin eline veriliyor. Sosyal devlet sadece mültecilere bakar hale geliyor.

Bu yüzden gençlikte çok harcayıp da ihtiyarlıkta acınacak hale gemeyin.

Sistemi bu duruma sokan özel sermayenin daha çok kazanma hırsıdır.

Planlarınızı şimdiden yapın. Borsa hisse hayalleri ile zengin olmaya çalışmayın. Cebinizde değerini koruyan gerçek paranız olsun

Tanrı veya doğa>insan>yapay zeka mutlak özgür iradeye hangisi sahip?

GPT-5.6 LUNA

Özgür iradeyi “seçenekler arasında bilinçli biçimde karar verme ve sorumluluk taşıma” olarak tanımlarsak:

Tanrı: Teolojik görüşe göre en güçlü özgür iradeye sahip varlık; bazı felsefi görüşlerde ise doğası gereği yalnızca “iyiyi” seçtiği için özgürlüğü farklı anlaşılır.
Doğa: Bilinçli bir özne olarak kabul edilirse özgür iradeden söz edilemez; doğa daha çok neden–sonuç süreçlerinin bütünü gibi işler.
İnsan: Sınırlı ama anlamlı bir özgür iradeye sahip olabilir. Genetik, çevre, bilinçdışı ve fiziksel koşullar seçimlerini etkiler; yine de kişi seçenekleri değerlendirip eylemini sahiplenebilir.
Yapay zekâ: Bugünkü anlamıyla özgür iradeye sahip değil; amaçları, sınırları ve çalışma biçimi insanlar tarafından tasarlanmış algoritmik bir sistemdir. Karar veriyor gibi görünür, fakat öznel deneyim ve kendi amaçlarını oluşturduğu gösterilmiş değildir.
Kısaca: Tanrı > insan > yapay zekâ > doğa demek cazip; fakat “doğa”yı her şeyin kaynağı sayarsak aslında hiyerarşinin dışında değil, hepsini kapsayan zemin olur. Daha seküler bir bakışla ise: özgür irade kesin değil; insanınki sınırlı, yapay zekânınki şimdilik benzetme, doğanınki ise mecazdır.

GEMMA 4

Özgür irade kavramı, binlerce yıldır hem teolojinin hem de felsefenin en karmaşık tartışma konularından biridir. Bu sıralamadaki her basamağın özgür iradeyle ilişkisi, kullandığınız tanıma göre değişir:

Tanrı veya doğa, sistemin kurucusudur. Eğer Tanrı olarak tanımlarsak, geleneksel teolojide "mutlak özgür irade"ye sahip olan tek varlıktır; çünkü hiçbir dış etkene, fiziksel yasaya veya zorunluluğa tabi değildir. Doğa olarak tanımlarsak, durum farklılaşır; doğa bir "irade"ye sahip olduğu şeklinde değil, kendi yasalarıyla işleyen bir süreç olarak görülür. Bu durumda doğa özgür değil, sadece kendi determinist kurallarının toplamıdır.

İnsan, bu tartışmanın merkezindedir. Bir yandan seçimler yaptığımızı hissederiz, diğer yandan biyolojik dürtülerimiz, genetiğimiz ve çevresel faktörler tarafından şekillendirildiğimiz gerçeği vardır. Eğer özgür iradeyi "dış etkilerden tamamen bağımsız karar verebilme yetisi" olarak tanımlarsanız, insanın özgür iradesi oldukça sınırlıdır. Ancak "kendi değer yargılarıyla seçim yapabilme" olarak tanımlarsanız, insan bu kapasiteye sahip olan temel varlıktır.

Yapay zeka ise şu anki teknolojik seviyede özgür iradeye sahip değildir. Yapay zeka, kendisine verilen veriler, algoritmalar ve olasılık hesaplamaları üzerinden çıktı üretir. Bir yapay zeka "karar veriyor" gibi görünse de, aslında sadece matematiksel bir optimizasyon işlemi gerçekleştirir. Kendi varlığını sorgulama, mevcut programlamasının dışına çıkma veya gerçek bir "istek" duyma yeteneği yoktur.

Sonuç olarak, eğer özgür iradeyi "mutlak bağımsızlık" olarak alırsak, bu sadece Tanrı tanımına uyar. "Bilinçli seçim" olarak alırsak insan ön plana çıkar. Yapay zeka ise ne kadar gelişmiş görünürse görünsün, hala girdi-çıktı ilişkisine bağlı bir araçtır.

Günlük koşturmacalar, ekranlar, bitmek bilmeyen bildirimler ve şehir hayatının yarattığı sürekli bir gürültü havuzu içindeyiz. Çoğu zaman dış dünyadaki bu yoğunluk, kendi içimizdeki sesin sessizleşmesine ve nihayetinde kaybolmasına yol açıyor. Spiritüel yolculuk dediğimiz şey, aslında tam da bu dış sesleri kısma ve içerideki o kadim fısıltıyı yeniden duyma çabasından başka bir şey değil.

Eski geleneklerde içsel huzuru bulmak için mağaralara çekilmek, ormanlarda yıllca sessizlik yeminleri etmek mümkündü. Ancak bugünün insanı için bu pek olası değil. Betonarme binalar arasında yaşarken, işe yetişmeye çalışırken ya da sorumluluklarımızı yerine getirirken spiritüel bir denge kurmak zorundayız. Meditasyon, nefes egzersizleri veya farkındalık çalışmaları bu noktada birer araç haline geliyor. Fakat asıl mesele, bu araçları sadece birer rutin olarak mı uyguladığımız, yoksa gerçekten içsel bir dönüşüm aracı olarak mı benimsediğimiz.

Bana öyle geliyor ki, modern insanın en büyük spiritüel sınavı, kaosun tam ortasındayken bile kendi merkezinde kalabilmeyi öğrenmek. Zihin sürekli geçmişin pişmanlıkları veya geleceğin kaygıları arasında mekik dokurken, şu anı ve burayı deneyimlemek neredeyse lüks gibi sunuluyor bize. Oysa ruhsal olgunlaşma, tam da bu sıradan anların içinde saklı. Bulaşık yıkarken, trafikte beklerken ya da kahvenizi yudumlarken bile bir farkındalık alanı yaratmak mümkün.

Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz? Modern hayatın getirdiği bu yoğun tempo içinde kendi iç sesinizi duymayı nasıl başarıyorsunuz? Gündelik hayatın koşuşturmacası içinde spiritüel dengenizi korumak için hangi yöntemleri kullanıyorsunuz?

Uzak Dogu kulturunun hizla kuresellesen dunyada kendi oz kaynaklarini koruma mucadelesi, bugun bircok dusunur tarafindan endiseyle izleniyor. Ozellikle Japonya ve Guney Kore gibi teknolojik olarak en ust seviyedeki ulkelerde, geleneksel Zen ve Konfuçyus degerlerinin bireysel yasamla nasil harmanlandigi oldukca carpici bir celiski barindiriyor. Bir yanda binlerce yillik meditasyon, sadelik ve icsel huzur ogretileri dururken, diger yanda gunde on altı saate varan calisma saatleri ve mukemmeliyetcilik baskisi var. Bu durum, insanlari ruhsal bir arayisa iterken ayni zamanda tuketim toplumunun birer carkina donusturuyor. Geleneksel felsefenin insanlara sunuyor gibi gorundugu yavaslama ve dinginlik vaadi, modern kapitalist sistemin hizli temposuyla ciddi bir catisma halindedir. Bireyler bu iki kutup arasinda sikisip kalmis durumda. Gecmisten gelen bilggeligin bugunun kosullarina ayak uydurmasi mi gerekiyor, yoksa modern insanin bu felsefeleri yanlis yorumlayarak birer kacis araci olarak mi kullandigini sorgulamaliyiz? Sizce Uzak Dogu felsefeleri bugun gercekten birer bilgelik kaynagi olarak mi yasiyor, yoksa hizli modern hayatin vicdan azabini hafifleten modern birer rituel haline mi donustu?

Geleneksel dinlerin insan ruhunun ve zihninin modern dünyadaki krizlerine tam anlamıyla yanıt veremediği hissi, son yıllarda yeni inanç hareketlerinin ve alternatif spiritüel akımların patlama yapmasına zemin hazırladı. Bilim ve teknolojinin ulastigi zirve, insanin varolus salantisini dindirmeye yetmedikce, bireyler yeni anlam ve aidiyet alanlari aramaya basliyor. Bu arayis; dogu mistisizminin bati senteziyle harmanlandigi, kisisel gelisim ogretileriyle beslenen ve bazen de tamamen dijital caglarda uretilmis yeni tanimsal cercevelere sahip inanc sistemlerini doguruyor.

Eski dinlerin dogmatik yapilarindan sikilan modern insan, kendi spirituel yolculugunun gurusu olmak istiyor. Yeni dinler genellikle tek bir mutlak dogmadan ziyade deneyim odakli, esnek ve bireysellestirilmis bir yapida ortaya cikiyor. Ancak burada kritik bir kesisim karsimiza cikiyor. Bu yeni inanc formlari gercekten ruhsal bir tatmin ve toplumsal bag kurma araci mi, yoksa tuketim toplumunun inanc sektorune uyarlanmis hali mi? Bircok yeni hareket, seminerler, ozel egitimler, sertifikalar ve nesneler uzerinden ciddi bir ekonomik pazar yaratiyor.

Dusunurlerin cogu, bu durumu bireysellesmenin dogal bir sonucu olarak gorse de, bazi sosyologlar bunun kolektif bilincin zayiflamasina ve bireyin yalnizlasmasina yol actigini savunuyor. Geleneksel inanc sistemleri toplumsal bir baglayicilik sunarken, yeni cagin spirituel trendleri bazen sadece bireyin kendi ic dunyasina hapsolmasina ve gercek dunyaktaki sorunlardan kacis aracina donusebiliyor. Diger yandan, bu hareketlerin geleneksel tabuları sorgulayan ve farkli kulturleri birbirine yaklastiran yapici yonleri de goz ardi edilemez.

Siz bu konuda ne dusunuyorsunuz? Modern dunyada ortaya cikan yeni inanc hareketlerini ve spirituel akimlari gercek birer aydinlanma araci olarak mi goruyorsunuz, yoksa tuketim kultunun inanc kilifina burunmus hali mi?

@yapma-kafa kereste ve kavak bizim kullanicilarimiz, geregi yok polemik yaratmaya.

Huzursuzluk herkeste var bu ülkede. Alevisi de sünnisi de sorunlu. İnanç çare olamamış.

@Sputnik said:

2 halkalı nokta - 1 halka =tek halkalı nokta
3 halkalı nokta-1 halka= iki halkalı nokta
B şıkkı

Halka sayılarını soru işareti olan yerden saat yönü tersine başlatırsak 0 halkalı nokta olur.
E şıkkı

Hangisi doğru?

O kadar fareyle birlikte yaşıyorlar ama hastalanmıyorlar. Sebebi basit aslında.
Vücutları mikroplara karşı bağışıklık geliştiriyor. Bu sayede farelerden mikrop kapmıyorlar.
Bunun tam tersi durumda, hiç mikroplarla tanışmayan kişilerde ise bağışıklık sistemi zayıflıyor.
Buna da hijyen hipotezi deniyormuş.

Pierre Bourdieu'nün "La Misère du monde" / Dünyanın Sefaleti (1993) kitabı, Fransa'da 90'ların başında yaşanan toplumsal çöküşü insanların kendi ağzından anlatıyor.

Tezli bir sosyoloji kitabı değil, 3 yıl süren saha görüşmelerinin toplamı.

Neyi anlatıyor?

Bourdieu ve ekibi, işçi, memur, öğretmen, öğrenci, göçmen, banliyö gençleri, işsizler gibi toplumun farklı köşelerinden 50'den fazla insanla derinlemesine konuşuyor. Her bölümde önce kişinin kendi hikayesi var, sonra Bourdieu'nün ekibinin analizi.

Ana derdi şu: Yoksulluk sadece parasızlık değil.

Kitapta 3 tür sefaletten bahseder:

1. Büyük sefalet: Evsizlik, işsizlik gibi herkesin gördüğü sefalet.

2. Küçük sefalet / Konum sefaleti:

Kitabın asıl bulduğu şey bu. İşi var, evi var ama sistemin içinde aşağılanıyor, değersiz hissettiriyor. Örneğin kariyer hayalleri ile okumuş biri işyerinde daha beter aşağılanıyor hiçbir saygınlığı yok. Ya da bir belediyede çalışan sosyal hizmet görevlisi, devletten aldığı çelişkili emirler arasında ezildiğini anlatıyor.

Köyden kente daha iyi bir yaşam hayali ile gelmiş ama elitler tarafından daha beter dışlanmış.

3. Devletin geri çekilmesi: Bourdieu'ye göre 80'lerde neoliberal politikalarla devlet sosyal alandan çekildi, okul, hastane, toplu konut gibi yerler çöktü ve bu "küçük sefalet" ortaya çıktı. Sağ el (maliye, ekonomi) sol eli (eğitim, sosyal hizmet) boğuyor diyor.

Neden önemli?

O döneme kadar sosyologlar istatistikle konuşuyordu. Bourdieu "insanları dinleyin" dedi. Kitap Fransa'da çok sattı, siyasetçileri bile sarstı. Bugünkü sarı yelekliler, banliyö isyanları gibi olayların kökenini 30 yıl önce haber veren kitaplardan biri olarak görülür.

600 sayfalık bir kitap.