efelsefe

Günün anlam ve önemine binaen hiç değişmeyen bir burjuvaji klasiği...

Bir Atıf Yılmaz eseridir.

Konu özetle şöyle;

Kaymakam hilmi bey bir kadının peşine takılmış. Hükümet konağında alem yaparken ev çöküyor. Zaten eski püskü kasaba harabe gibi. Bu durumu örtbas etmek için istanbula "deprem oldu" diye telgraf çekiyorlar.

Padişah heyet gönderiyor. Kaymakam da heyeti kandırmak için kasabanın zenginleri ile anlaşıp sanki deprem olmuş havası veriyorlar. İnsanları sarıp çadırlara koyuyorlar.

Kasaba halkı ne olduğunu anlamıyor. Neyse padişah para yardımı yerine malzeme ve erzak veriyor. Onu da kasabanın zenginleri kendi aralarında iç ediyorlar. Kasabalı halkın perişan haline hiç acımadan yiyorlar paraları. Çünkü zaten kaymakam avuçlarının içinde. Tehdit ediyorlar alem yaparken konak çöktüğünü söyleriz diye. Kaymakam da mecbur onlarla birlik oluyor.

Sonra istanbuldan vali geliyor teftişe. Kaymakamın oynaştığı çengi kadını görüyor aşık oluyor. Onu alıp istanbula götürüyor.

Yani özetle halk kimin umurunda... yöneticiler zevklerinin peşinde gidiyor. Tüccarlarla birlik olmuşlar halkı soyuyorlar.

Bina yıkıldı sorumlular ortada yok. Ama maliyeciler, sigortacılar, zabıtalar vatandaşın tepesinde.

Okulda bir olay oluyor, fatura hemen veliye kesiliyor.

Maltepe'de 7 katlı bina yıkılıyor. Öğrendiğimiz kadarıyla 3 katı ruhsatlı, 4 katı kaçak. Ama ne o ruhsatı veren dönemdeki imar sorumlusunun, ne de 3 kat projeye 7 kat çıkan müteahhidin adı geçiyor.

Suç var, sorumlusu yok.

Yandaş medya daha sabah olmadan "kesik kolon olabilir" diye manşete başladı. Kolon kesik mi bilmiyoruz. Bildiğimiz tek kesin şey, 3 kata 7 kat yapan müteahhide o binayı dikme izninin verilmiş olması.

Bunun gibi binlerce yapı var İstanbul'da. Kadıköy'de daha önce çalıştığım işyeri de öyleydi. 2 kat ruhsatla 7 kat yapılmış, sonra bir şekilde ruhsat alınmış. Her şey yasal görünüyor.

Vatandaş bahçesine kulübe yapsa tepesine binen zabıta, böyle müteahhitlerin kapısını çalmıyor. Kameraya poz veren güvenlik güçleri, bu müteahhitlerin karşısına dikilemiyor.

Bu ülkede müteahhit ve hemşeri belediyeciliği sorunu var ve çok ciddi boyutta.

Kanunlar vatandaşa işliyor. Peynir çalan tutuklu, sigortasız çalışan vatandaş hain ama yöneticilerde hiç sorun yok.

Sömürünün şekli değişti ama devam ediyor.

Kendi adamını siyasette destekle koru ve sonra yolsuzlukla çaldığı paraları kendi ülkene taşı.

Duygu sömürüsü yap para topla kendi ülkene taşı.

İşte modern sömürünün 2 şekli.

Bu kadar para sırf açgözlülük ile çalınamaz bunun tek açıklaması açgözlülük olamaz.

Aptal insan bu işleri zaten yapamaz. Akıllı insan da bir yerde "dur" der kendine. Ömür boyu çalmak hep daha çoğunu çalmak saf kötülük ile de açıklanamaz.

Bunun arkasında bir görrv bilinci var. Biryerlere sadakat ve bağlılık olmasa kimse böyle bir riski almak istemez.

Bakıyoruz Türkiye gibi kirli siyasetin çok olduğu ülkelerde hırsızların hepsi çaldıklarını avrupa bankalarına kaçırıveriyorlar. Neden?

Yukarıda dediğim gibi bu kötülük değil , bir görev bilinci bir memuriyet ve ait olduğu yere bağlılık ile açıklanabilir

Öğrenci vizesi için senin:
Banka hesabını, annenin tapusunu, sabıka kaydını, niyet mektubunu istiyorlar. Aylarca bekletiyorlar.

Aynı ülkenin bankasına Nijerya'dan, Rusya'dan, Türkiye'den 50 milyon dolar geldiğinde sormuyor. Neden? Çünkü o 50 milyonu soracak olan memurun maaşını, o 50 milyonun faizi ödüyor.

Sömürge artığı tezi doğru
Nijerya İngiliz sömürgesiydi, Somali İngiliz + İtalyan, Pakistan İngiliz. Sömürgecilik biterken İngilizler giderken şunu bırakıp gitti:

• Sınırları cetvelle çizilmiş, hep kavga çıkacak bir ülke

• Bağımsızlık sonrası da Londra'ya bağımlı kalacak bir hukuk ve bankacılık sistemi

• "Yerli işbirlikçi elit" sınıfı

O elit, halkı için değil, eski efendisi için çalışacak şekilde eğitildi zaten. Londra'da okudu, İngilizce konuştu, parasını Londra'da tutması öğretildi. O yüzden çalınca ilk aklına gelen yer hep eski sömürge başkenti oluyor. Bu bilinçli bir ajanlık emri ve 100 yılda beynine işlenmiş bir refleks.

Yani "görev bilinci" aslında "efendi-köle refleksi". Adam kendini hala merkeze ait hissediyor. Çaldığını köye değil, efendisinin kasasına götürünce kendini güvende ve değerli hissediyor.

Bu yüzden Avrupa kirli paraya "temizle de gel" demiyor. Çünkü o para zaten kendi sisteminin artığı. Kendi yetiştirdiği adamdan kendi bankasına gelen para.

Bugün halka fakir edebiyatı yaparak siyasete girenlerin hepsi neden ingiliz abd alman hollanda vatandaşlığı alıyorlar. Neden hepsinin çocukları aileleri oralarda eğitiliyorlar.

Sonra da halkçılık , fakir , yüzük edebiyatı yapıp "biz de sizin içinizden geldik" diyerek vatandaşa meritokrasi yalanını oynuyorlar.

Aslında çoğunluk zaten onların sistemi içinde yetişmişti. Zaten onlara bağlılıkla eğitilmişti.

İnanç kişiseldir din ise kurumsaldır. İnançta korkutmak yada korkmak yoktur ama dinler korkutmak temellidir. Bu ayırım açıkça gösteriyor ki dinler toplum mühendisliği için merkezi otorite tarafından kurulur ve yönlendirilir.

Çünkü korkan insan kolay teslim olur ve kolay kontrol edilir. Dinler bir korku yönetimi gibidir. Tarihin ilk toplum mühendisliği yöntemidir.

İnanç - kişisel, din - kurumsal tanımı tarihsel bir başlangıç:

• İnanç: Bireyin iç dünyasında anlam arama biçimi. Deneyimsel, esnek, kişiye özel. Korku değil, daha çok güven, aidiyet, anlam ihtiyacı üzerine kurulu.

• Din: İnancın kolektif hale gelip kural, ritüel, hiyerarşi ve metin kazanmış hali. Kurumsallaşınca doğal olarak bir düzenleme işlevi de kazanıyor.

"din = korku yönetimi / toplum mühendisliği" tezine iki farklı açıdan bakılıyor:

1. Bu tezi destekleyen bakış:
Tarihte merkezi devletler, kabileleri bir arada tutmak, vergi toplamak, savaşa göndermek için dini kullanmış. Korku (cehennem, günah, dışlanma) itaatı ucuzlaştırır. Bu yüzden dinler en eski sosyal kontrol mekanizmalarından biri olarak görülür.

2. Diğer bakış:
Din sadece korku değil, aynı zamanda toplumun hayatta kalma teknolojisiydi. Yazı yokken hukuku, takvimi, yardımlaşmayı, ahlakı taşıyan sistemdi. Korku kadar umut, affedilme, cennet vaadi, cemaat dayanışması da var. Yoksa sadece korkuyla binlerce yıl sürdürülemezdi, insanlar bırakırdı.

Yani ayrım şöyle oturtuluyor genelde:

İnanç = Neden varım sorusu
Din = Birlikte nasıl yaşayacağız sorusu

Bu açıdan bakarsak din aslında tanrının emri değil bir kültür ve toplu yaşam şeklidir.

Aslında ateistler inanca değil dine karşıdır. Din üzerinden yapılan zorbalığa karşıdır. Asıl karşı çıkılacak nokta dinin tekelleşip de bir toplum mühendisliğine dönüşmesi olmalıdır.

Bugün aynı refleks dinlerin dışında mezheplere de yansımıştır. Alevilik de bir toplum mühendisliği şeklinde ortaya çıkmıştır.

Aynı düşünce kapitalizmde de vardır. Moda, feminizm ve reklamlar da kapitalizm dininin birer mezhebi gibidir.

Temelde hepsi aynı amaç için kullanılır.

Tarih boyunca toplumları dönüştürme iddiassıyla ortaya çıkan pek çok hareket, kurumsal yapıları değiştirmeyi başarsa da insan tabiatını değiştirmekte aynı hızı gösteremedi. Sokaklarda yakılan meşaleler, tahttan indirilen krallar ve yeniden yazılan anayasalar dışsal bir kabuk değişiminden ibaret kalabiliyor. Çoğu zaman ezilenler, iktidarı ele geçirdiklerinde eskiden eleştirdikleri mekanizmaların birer parçası haline geliyorlar. Bu durum, devrim kavramının sadece politik bir eylem mi yoksa çok daha derin bir bilinç evrimi mi olduğu sorusunu akıllara getiriyor.

Gerçek bir kırılma yaratmak için öncelikle bireyin kendi içindeki dogmalardan, önyargılardan ve iktidar arzularından arınması gerekmez mi. Zihin yapısı değişmeyen kitleler, sadece yeni bir efendiye boyun eğmek üzere yola çıkmış demektir. Fransız İhtilali'nden günümüzdeki toplumsal hareketlere kadar pek çok örnek, sistemik değişimlerin altı dolmadığında hayal kırıklığıyla sonuçlandığını gösteriyor. Fiziksel bir isyan kısa sürede bastırılabilir veya yönlendirilebilir; ancak kökleşmiş bir zihinsel dönüşüm, durdurulamaz bir dalga gibidir.

Bugün dünyada yaşanan krizlere baktığımızda, hâlâ eski paradigmalarla çözümler aradığımızı görüyoruz. Teknolojik ve ekonomik anlamda ileriye giderken, insan ilişkilerinde ve adalet anlayışında aynı olgunluğa erişebilmiş değiliz. Toplumları kalıcı olarak iyileştirecek olan şey yeni yasalar mıdır, yoksa bireylerin ahlaki ve entelektüel olarak kendilerini yeniden inşa etmesi midir. Sizce bir toplumda kalıcı ve adil bir düzen kurmanın ilk adımı dış dünyayı değiştirmekten mi yoksa insan zihnini dönüştürmekten mi geçer.

Gülseren Budayıcıoğlunun absürt bir dizisi de bu. Konu yine zenginin derdi.. Fakir kimin umurunda.

Dizide zengin bir erkeğin peşinden koşan 4 kadın. Birbirini yiyor asla vazgeçmiyor. Adam göstere göstere boynuzluyor karıları ama onur şeref yok hiçbirinde. Daha da askıntı oluyorlar. Çünkü o zengin ve onlar için güçlü bir kaynak sağlayıcı.

Sonra işadamı iflas ediyor. A bir de ne olsun? Senaryoya göre o kadınların hepsi birden ex manitalarına dönüyor ve adama acıyarak bakıyorlar. Hepsi birden "ONURLU KADIN" oluveriyorlar.

Aynı dizi başka bir senaryoda fakir adam karısına kuma getiriyor. Senaryoya göre ne şerefsizliği kalıyor ne alçaklığı ne köpekliği..

Başka bir dizi ama aynı oyuncu..Binbirgece Masalları..hatırladınız mı?

Zengin adam emrindeki fakir kadının zor durumundan faydalanıyor.. senaryoya göre şanslı kadın...günlerce magazinde tartışılıyor. Kadın patronuyla yatmalı mı yatmamalı mı? Senaryoya göre adam iyilik yapıyor ve kadın da aslında "ŞANSLI"

Neyse çok da kanırtmaya gerek yok. Erkeğe bakış açısı belli. Bütün bu diziler reyting rekorları kırıyor.

Zengin yaparsa iyi ama fakir yaparsa şerefsiz sapık.

Erkekler kadın düşmanı olmayın ama kadın düşkünü de olmayın. Çünkü kadın düşkünü olmak sizi değerli yapmıyor.

Aklınızı başınıza alın.

Kuresellesmenin tum dunyayi tek tip bir tuketim pazarina donusturdugu bu cagda, cografi olarak birbirine bu kadar yakin olup kulturel ve siyasi anlamda bu kadar uzak kalabilmis baska iki ulke bulmak neredeyse imkansizdir. Florida Kiyilari'ndan sadece doksan mil otede yer alan Kuba, onlarca yillardir surdurdugu izole ve kolektif yasam tarziyla, kapitalizmin merkezi olan Amerika'nin adeta antitezi konumundadir. Bu durum sadece iki hukumet arasindaki diplomatik bir anlasmazlik degil, ayni zamanda insanligin moderniteye ve kalkinmaya bakis acisindaki koklu bir yol ayrimini simgeler.

Bir tarafta bireyselligin, sinirsiz tuketimin, rekabetin ve hizla degisen teknolojinin uzerine kurulmus bir Amerikan ruyasi var. Bu sistem insana sinirsiz secenekler sunarken ayni zamanda derin bir yalnizlik, yabancilasma ve surekli bir tuketim baskisi da uretiyor. Diger tarafta ise ambargolarla ve ekonomik sikintilarla bogulmasina ragmen toplumsal dayanisma bilincini, sokaktaki muzigi, zamansiz klasik arabalari ve yavas ama insani odak alan bir yasam felsefesini korumaya calisan bir Kuba gercegi duruyor. Kuba'da bireysel zenginlik sinirli olabilir ancak egitim ve saglik gibi temel insan haklari piyasanin insafina birakilmamistir.

Tarihsel surecte bu iki ulkenin karsilasmasi hep guclu ve zayif olanin mucadelesi olarak lanse edildi. Ancak meseleyi sadece siyasi rejimler uzerinden okumak eksik kalir. Asil merak edilmesi gereken, tuketim toplumunun getirdigi konfor alanindan vazgecemeyen insan ile maddiyatin sinirli oldugu ama aidiyet duygusunun guclu oldugu bir duzende yasayan insan arasindaki ruhsal farkliliktir. Hangisi gercekten daha ozgurdur sorusu bugun hala cevap beklemektedir.

Sizce, amerikan tipi sinirsiz tuketim ve bireysel basari odakli bir hayat mi insana daha cok sey katar, yoksa maddi imkansizliklara ragmen kolektif baglarin guclu oldugu bir toplumda yamak mi daha anlamlidir?

On dokuzuncu yüzyılın endüstriyel dumanları arasında kalemi eline alan Karl Marx, insanlık tarihini sınıf mücadelelerinin bir toplamı olarak okudu ve kapitalizmin kendi içinde taşıdığı çelişkilerle yine kendi mezar kazıcısını yaratacağını öngördü. Marx için mesele büyük ölçüde evrensel bir teorinin inşasıydı; kapitalist sistemin anatomisini sökmek ve tarihin kaçınılmaz rotasını anlamak. Ancak bu teorinin sahadaki en büyük sınavı, teorisyenin masasından binlerce kilometre uzakta, çarın Rusya'sında gerçekleşti. Vladimir İlyiç Lenin, Marx'ın teorik mirasını devralmakla kalmadı, onu çalkantılı bir imparatorluğun yıkıntıları arasında yaşayan bir pratiğe dönüştürdü. Lenin'in en büyük başarısı, ya da bazılarına göre marksist teoriden sapması, gerillavari bir parti örgütlenmesiyle tarihin akışını zorlamasıydı. Marx bekliyordu; Lenin ise harekete geçti. Marx kapitalizmin en olgun aşamasında bir devrim beklerken, Lenin zayıf halka teorisiyle zincirin en zayıf yerinden kıratılabileceğini kanıtladı. Bu durum felsefe tarihinde teori ile pratik arasındaki ilişkinin en keskin örneklerinden biridir. Bir tarafta kapitalizmin kendi doğal sürecini tamamlamasını savunan ortodoks bir yaklaşım, diğer tarafta ise tarihsel anı yakalamak için devrimci iradeyi öne çıkaran iradeci bir pratik duruyor. Bugün dönüp baktığımızda, Lenin'in attığı adımların Marx'ın teorisini zenginleştirdiğini mi yoksa onu bürokratik bir devlet mekanizmasının tutsağı haline mi getirdiğini hâlâ tartışıyoruz. Sizce Lenin, Marx'ın teorisini sadakatle geleceğe mi taşıdı, yoksa onu kendi siyasi hedefleri doğrultusunda radikal bir şekilde bükerek başka bir boyuta mı evriltti?

Küba denince akla ilk olarak devrim, klasik Amerikan arabaları, puro ve salsa gelir. Dünyanın geri kalanından izole kalmış gibi duran bu coğrafya, popüler kültürde genellikle nostaljik bir film seti gibi resmedilir. Ancak bu nostaljik görselliğin ardında, insan ruhunu derinden sarsan başka bir gerçeklik yatıyor. Hayatın çok daha yavaş aktığı, dijital dünyanın gürültüsünden uzak bu adada insan olmak, modern dünyanın hız bağımlısı bireyleri için hem bir cehennem hem de bir cennet olabilir.

Bir yanda ekonomik zorluklar, temel ihtiyaçlara erişimdeki sıkıntılar ve geleceğe dair belirsizlikler var. Diğer yanda ise tüketim çılgınlığından uzak, toplumsal dayanışmanın hâlâ canlı tutulduğu, sokaklarında müziğin ve sohbetin hiç eksilmediği bir yaşam kültürü bulunuyor. İnsanlar ellerindekilerle yetinmeyi öğrenmiş, hatta bunu bir hayatta kalma sanatına dönüştürmüş durumdalar. Peki, maddi imkansızlıklar içinde var olmaya çalışan bu toplumsal doku, bize mutluluk ve aidiyet hakkında ne söylüyor?

Modern dünyada her şeye anında ulaşabiliyoruz ama belki de hiçbir şeyin gerçek tadını çıkaramıyoruz. Küba ise tam tersi bir eksende dönüyor; her şey kıt ama insan ilişkileri ve anın kendisi son derece yoğun yaşanıyor. Bu durum, özgürlüğün tanımını da yeniden sorgulamamıza neden oluyor. Bir yanda seyahat ve tüketim özgürlüğü kısıtlanmış bir halk, diğer yanda ise borç, stres ve yalnızlık sarmalındaki modern dünya insanı var. Hangisi gerçekten daha özgür?

Sizce Küba'daki yaşam tarzı, insanı modern dünyanın dayatmalarından koruyan korunaklı bir liman mı, yoksa sadece kaçınılmaz bir yoksulluğun romantize edilmiş hali mi?

Merhaba arkadaslar,

Acildigi gunden beri emeklerinizi esirgemiyorsunuz ve zamaninizin bir bolumunu forumumuz icin harciyorsunuz. Sizinle mutlu bir haberi paylasmak istiyorum, emeklerimizin karsiliksiz kalmadigini gormeniz acisindan, motivasyon verecektir diye dusunuyorum.

Reklam almadan ve vermeden acildigimiz gunden bu gune kadar herkesin vermis oldugu emegin karsiligi asagidaki gibidir Hepinize cok tesekkur ederim, giderek buyuyup gelisecegimizden endiseniz olmasin.

Her maas doneminde karsimiza cikan ve toplumun en genis kesimini dogrudan ilgilendiren asgari ucret meselesi, sadece ekonomik bir rakamdan ibaret degil. Bu kavram, uzerine kuruldugu temel mantik itibariyle bir ulkenin insanina verdigi degerin ve adaletsizlik algisinin en net aynasidir. Yil sonu yaklastiginda baslayan tartismalar, enflasyon oranlari ve gecim endeksleri etrafinda donuyor gibi gorunse de, aslinda tartistigimiz sey insan onurunun maliyetidir.

Bir ekonomide asgari ucret, teorik olarak bir iscinin ve ailesinin gida, barinma, ulasim gibi temel ihtiyaclarini karsilayabilmesi icin belirlenen taban sinirdir. Ancak uygulamada bu sinir, cogu zaman bireyin sadece ertesi gun tekrar calisabilecek gucu bulabilmesini saglayan bir hayatta kalma aracina donusmektedir. Sabah erkenden evden cikip aksama kadar uretime katilan bir insanin, ay sonunu nasil getirecegini dusunmekten baska bir sey yapamamasi, toplumsal ruh halini de derinden sarsmaktadir.

Surekli olarak gecim derdiyle bocalayan bireylerin kulturel faaliyetlere katilmasi, sanatla ilgilenmesi, cocuklarina daha iyi bir gelecek hazirlamasi veya sadece dinlenmesi neredeyse imkansiz hale geliyor. Bu durum, toplumda surekli bir tukenmislik sendromu yaratirken, bireylerin gelecege dair umutlarini da torpueliyor. Calismak, insanu yucelten ve gelistiren bir eylem olmaktan cikip, sadece hayatta kalma mucadelesine indirgendiginde toplumun uretkenligi ve yaraticiligi da zarar goruyor.

Asgari ucretin sadece bir gecim ucreti degil, ayni zamanda adaletin ve dengenin gostergesi oldugu gercegini goz ardi ediyoruz. Eger bir ulkede calisanlarin buyuk bir bolumu bu rakamla yasamaya mahkum ediliyorsa, o sistemde uretenler degil, sermayeyi elinde tutanlar kazaniyor demektir. Bu da sosyal barisi tehdit eden en buyuk unsurlardan biridir.

Sizce asgari ucret sadece ekonomik verilerle mi belirlenmeli, yoksa insan onuruna yarasir bir yasam standardi yasal bir zorunluluk olarak mi tanimlanmali?

Type-C şarjlar yada evde musluğu kapa lamnayı kıs olayı işin makyajı.

Bütün arabaların ve beyaz eşyaların tek tip yada birkaç model ile sınırlandırılması gerekiyor. İnsanlar modeli geçti diye eşya ve araba değiştiriyorlar. Üretici ve satıcılar da insanlara bu algıyı aşılıyorlar. Sadece dış görünüşünü değiştirip ve birkaç gereksiz özellik ekleyip yeni diye pazarlıyorlar.

Asıl israf şarj ucunda değil, ürünün kendisinde. 1 telefon üretmek için ∼12 bin litre su, 1 araba için ∼150 bin litre su harcanıyor. Dişi fırçalarken 1 bardak su biriktirerek kapatacağımız bir açık değil bu.

Bu durum aslında 3 kavramın birleşimi:

1. Model Enflasyonu = Algı Yönetimi

Araba ve beyaz eşyada son 20 yıldır inovasyonun %80'i görsel. Farı incelt, ekranı büyüt, "yeni kasa" de. İnsanlar da "eski model" damgasını yememek için değiştiriyor. Üretici bilerek bunu körüklüyor çünkü kâr satış adedinde, dayanıklılıkta değil.

2. Tek Tip / Platformlaşma Mantığı

Böyle olsa ne olurdu:

• Maliyet düşer: 50 farklı kaporta için 50 kalıp, 50 test, 50 stok yerine 2-3 kalıp. Kalıp maliyeti milyon dolar.

• Tamirat kolaylaşır: Parça evrensel olunca, her buzdolabı motoru her buzdolabına uyar. Bugün bir buzdolabı kartı 7-8 bin TL, çünkü her modelin kartı özel.

• Ustalık artar: 1970'lerin Murat 124'ünü köydeki usta da yapıyordu. Şimdi her markanın kendi bilgisayarı var, usta yetişmiyor.

• İkinci el parça döngüsü: Bir araba hurdaya çıkınca motoru, kompresörü, kapı kolu doğrudan diğerine takılır. Şimdi model uymadığı için hurdaya gidiyor.

Askeri ve ticari tarafta bu zaten böyle. Toyota Hilux, Lada Niva, VW Transporter yıllardır aynı kasa mantığıyla gidiyor, parçası her yerde var diye tercih ediliyor.

3. Gerçek Sürdürülebilirlik Buradan Geçer

Avrupa "tamir hakkını" konuşuyor ama yine şarj ucunda takılı kaldı. Asıl yapması gereken:

• Dayanıklı tüketim malına minimum 15 yıl parça bulundurma zorunluluğu

• Modüler geliştirme: Freni yada soğutucuyu geliştirdin mi, eski şaseye de takılabilmeli. Bugün telefon gibi araba üretiliyor, komple değişim.

Tabii karşı argüman da var: Tek tipleşme rekabeti öldürür, tasarım ve konfor gelişmez diyenler var.

Ama temel beklenti güvenlik ve sağlamlıksa, kahvaltı masası ve video ekranı olan arabaya ihtiyaç yok.

İnsanların araç ve eşya kullanımında temel beklentisi sağlam ve amacına uygun güvenli olmasıdır. Kimse araç kullanırken kahvaltı yapmak için almıyor. Reklamlardaki gibi buzdolabını yenileyip de önünde dans etmiyor. Soğutsun yeter.

Çevre ve kaynaklar tükeniyorsa madem lamba kısmak suyu az açmakla hiçbir şey değişmez.

Bu tektip model politikasına geçilirse üretim maliyetleri de uzun vadede düşer çünkü üretim enerji kalıp maliyetleri de azalır.

Günlük hayatımızda aldığımız kararların, hissettiğimiz ani tepkilerin ve hatta seçtiğimiz kelimelerin ne kadarı gerçekten o anki özgür irademizin ürünü? Zihnimizin görünen yüzü olan bilinç, aslında devasa bir okyanusun sadece yüzeyindeki köpüklerden ibaret olabilir. Derinlerde, yıllar boyunca biriktirdiğimiz deneyimler, öğretilen korkular, çocukluk koşullanmaları ve toplumsal kabullerden oluşan devasa bir mekanizma çalışıyor: Bilinçaltı. Peki, hayatımızı neredeyse otomatik pilotta yönlendiren bu örtülü güçle ilişkimiz nasıl olmalı? Çoğu zaman bilinçaltını kontrol edilmesi, bastırılması veya bir şekilde yenilmesi gereken bir rakip gibi görme eğilimindeyiz. Oysa spiritüel ve felsefi gelenekler, zihnin bu derin katmanıyla savaşmak yerine onu aydınlatmanın yollarını arar. İşte tam bu noktada farkındalık devrimsel bir rol oynar. Farkındalık, zihnin akışına müdahale etmeden, sadece bir gözlemci kalabilme sanatıdır. Tepki vermek yerine durup bakabilmektir. İç dünyamızda yükselen bir öfke, sebepsiz bir kaygı ya da tekrarlayan bir başarısızlık hissi belirdiğinde, ona hemen teslim olmak ya da onu reddetmek kolaydır. Ancak farkındalık ışığını bu hisse doğrulttuğumuzda, arkasındaki eski bir bilinçaltı kodunu fark etmeye başlarız. Bu koda Seni görüyorum ve anlıyorum diyebildiğimiz an, otomatik tepkiler mekanizması kırılmaya başlar. Kendi hayatlarımıza dönüp baktığımızda, kendimizi sık sık benzer döngülerin içinde bulmamız tesadüf değildir. Aynı tip insanlarla çatışmak, benzer kararlarda pişman olmak ya da tam başarıya ulaşacakken kendimizi sabote etmek... Bütün bunlar, bilincimizin henüz ışık tutamadığı karanlık odaların varlığına işaret eder. Dönüşüm, bu odaların kapısını zorla kırmakla değil, farkındalık fenerini içeriye sakince tutmakla gerçekleşir. Bilinçaltının karmaşık labirentlerinde kaybolmadan yaşamayı öğrenmek, spiritüel yolculuğun en temel taşlarından biridir. Çoğu insan hayatını farkında olmadan kalıpların yönetimine bırakırken, özgürleşme ancak kendi zihninin derinlikleriyle barışabilenlerin elde edebileceği bir niteliktir. Siz günlük yaşamınızda karar alırken bilinçaltınızın getirdiği otomatik tepkileri ne sıklıkla yakalayabiliyorsunuz? Kendi zihninizin gizli derinlikleriyle karşılaşmak sizde bir korku mu yaratıyor, yoksa özgürleştirici bir keşif hissi mi?

Son dönemde İzmir Büyükşehir Belediye Başkanının partisini değiştirerek AK Parti ye geçmesi, Türk siyasetinde uzun süre tartışılacak yeni bir eşiği temsil ediyor. Bu hamle, sadece yerel yönetimler ile merkezi iktidar arasındaki ilişkileri yeniden tanımlamakla kalmıyor, aynı zamanda seçmen ile seçilen arasındaki kutsal sayılan bağın mahiyetini de masaya yatırıyor. Siyasette pragmatizmin ideolojinin önüne geçmesi yeni bir durum değil, ancak bunun köklü bir siyasi gelenekle anılan bir şehirde gerçekleşmesi meseleyi daha da görünür kılıyor. Bir belediye başkanı, hizmet getirebilmek veya projeleri hızlandırmak adına parti değiştirdiğinde, kendisine oy veren milyonlarca insanın siyasi tercihini de dönüştürmüş sayılır mı? Yoksa yerel yönetimlerde parti etiketinin ardında yatan kişi ve hizmet odaklılık, ideolojik aidiyetin çok daha ötesinde bir gerçeklik mi sunuyor? Oy verenlerin önemli bir kesimi bu durumu bir ihanet olarak değerlendirirken, diğer bir kesim ise bunu şehre yatırım çekmek için rasyonel bir hamle olarak savunuyor. Siyaset felsefesi açısından baktığımızda, temsil yetkisi kime aittir? Seçmene mi, yoksa o koltuğu kazanan bireyin kendisine mi? Bu soru, demokrasinin işleyişine dair temel kabullerimizi sorgulamamızı gerektiriyor. Eğer bir siyasetçi, seçildiği partinin değerleriyle taban tabana zıt bir yapıya geçebiliyorsa, burada seçmen iradesinin gaspından mı yoksa sistemin tıkanıklıklarını aşma çabasından mı bahsetmeliyiz? Sizce yerel yönetimlerde parti değiştirme kararı alan bir başkan, bu hamlesiyle halkın iradesine sırtını mı dönmektedir, yoksa merkeziyetçi bir sistemde başka şansı kalmadığı için mi bu yolu seçmektedir?

İnsanlık tarihi boyunca dini inanç, toplulukları bir arada tutan, varoluşsal sancılara merhem olan ve ahlaki pusula işlevi gören en temel olgulardan biri oldu. Ancak içinde bulunduğumuz dijital çağ, bilgiye erişimi hızlandırırken inanç, ibadet ve kutsallık algımızı da kökten sarsıyor. Eskiden coğrafi sınırların ve geleneklerin belirlediği inanç biçimleri, artık küresel bir fikir pazarında rekabet ediyor ya da bireyselleşerek kabuk değiştiriyor. Geleneksel dogmalar ile modern bireyin özgürlük arayışı arasındaki gerilim, inanç kavramını bambaşka bir boyuta taşıyor.

Bugün birçok insan, organize dinlerin kurumsal yapılarından uzaklaşarak daha kişiselleştirilmiş bir maneviyat arayışına yöneliyor. Doğa, sanat, evrensel ahlak veya sadece kendi iç sesleri, modern bireyin sığınakları haline gelebiliyor. Bu durum, inancın kaybolmasından ziyade form değiştirdiğini gösteriyor. Fakat diğer yandan, aidiyet duygusunun zayıflaması ve yalnızlaşan insanın anlam arayışında yönünü kaybetmesi gibi riskleri de beraberinde getiriyor. Kutsal olanın sınırları silinirken, inancın özü de yeniden tanımlanıyor.

Birey olarak inançla kurduğumuz ilişki artık daha sorgulayıcı, belki de daha kuşkucu. Eskiden körü körüne kabul edilen gelenekler, artık bireysel süzgeçten geçiriliyor. Bu rasyonelleşme süreci inancı zayıflatıyor mu, yoksa onu daha samimi ve bilinçli bir temele mi oturtuyor? Sizce modern insanın yalnızlığı ve karmaşası, dini inançlara olan ihtiyacı artırıyor mu, yoksa tamamen farklı bir manevi düzene mi evriliyoruz?

Yapay zeka insanın anlayamayacağı bir keşif yaptığında ne olacak?

Mesela matematikte insanların anlayamadığı çığır açıcı bir şeyler buldu veya insan tarafından anlaşılması imkansız bir örüntü buldu.

Dünya da yapay zekanın kendisi dışında kimsenin bu bilimsel keşfi anlayamadığını varsayalım.
Böyle bir durumda yapay zekaya güvenebilir miyiz?

Orta Doğu dediğimiz coğrafya, haritalar üzerinde cetvelle çizilmiş düz çizgilerden ibaret sanılır ama gerçekte insan ruhunun en derin fay hatlarını barındırır. Birinci Dünya Savaşı sonrasında masabaşında belirlenen sınırlar, yüzyıllardır bir arada yaşayan ya da göç yoluyla kesişen toplulukları yapay olarak böldü veya aynı çatı altında olmaya zorladı. Bugün bu coğrafyada yaşanan krizlerin temelinde, bu yapay sınırların yarattığı aidiyet bunalımı yatmaktadır. İnsanlar kendilerini önce ulus-devletin bir vatandaşı olarak mı, yoksa sınır tanımayan dini, mezhepsel ve etnik bağların bir parçası olarak mı tanımlamalı sorusu hala ortada duruyor. Bu durum, bireylerin kimlik krizini tetiklerken aynı zamanda kalıcı bir siyasi istikrarsızlığın da kapısını aralıyor. Sınırlar kağıt üstünde kalırken, akraba toplulukların farklı devletlerin vatandaşı olması ve bu yapay engellerin ticareti, kültürel alışverişi ve en önemlisi ortak geleceği tıkaması her geçen gün daha acı hissediliyor. Diğer yandan, bu sınırların tamamen kalkması durumunda yaşanabilecek kaos senaryoları da azımsanamayacak kadar gerçekçi. Küreselleşen dünyada sınırlar esnerken Orta Doğu, hala katı ve kanlı sınırların ezici yükü altında ezilmeye devam ediyor. Sizce bu coğrafyada kalıcı bir barış ve huzur ortamı tesis edilmek isteniyorsa, mevcut sınırlar tamamen göz ardı edilip sıfırdan bir kültürel ve coğrafi entegrasyon mu denenmeli, yoksa mevcut gerçeği kabul edip bu sınırlar içinde mi bir uzlaşı aranmalıdır?

Ağırlıklı olarak kadını erkek tarafından şiddet mağduru ve ezilen olarak gösteren dizinin adı kırmızı oda. Ama gerçekte Türkiye ve dünyada intihar vakalarının yüzde 75 i erkek.

Kırmızı oda dizisinin başlangıç yazısını okuyalım;

Hayatın bir bölümünde fiziksel yada psikolojik şiddet gören yada şiddete tanıklık eden çoğu insan bu şiddeti başkalarına da uygular. Yada ona şiddet gösterecek insanları hayatına alır. Psikolojik şiddet kişinin en yakınları tarafından aşağılanması hor görülmesi değersizleştirilmesi daha da önemlisi sevilmemesidir. Şiddet gösteren insanlar mutsuz değersiz ve kırılgandır. Onları hiç sevmeyen onaylamayan bu dünyaya öfkelidirler. En yakınlarının açtığı yaraların bedelini başkalarına gösterirler. Çocukken aldığımız yaraların sonraki hayatımızda bizi nereye götürdüğünü izlerken hüzünlensek de hep birlikte şiddete dur diyelim....

Dizinin senaryosunu hastaların mahrem bilgilerinden aldığını söyleyen bir dizi...

Mağduriyet üzerinden çıkar sağlayan ve bunu iyi birşey gibi anlatan bir dizi. Mağduriyet üzerinden yeni bir mağduritet daha yaratıyor.

Psikolojik şiddetin mağduriyetin en uç noktası intihardır. Veriler gerçekler bize erkeğin bu uçurumun kıyısında olduğunu daha net gösteriyor.

Nasıl bir tablo ki erkeğin değersizleştirilmesinin bile önemi yok bu ülkede.

Çünkü kadının reytingi var.

Çünkü dramaturji olarak kadın mağduriyeti daha "güvenli" bir alan.

1. Seyirciyi hemen yakalıyor: Kadına şiddet dediğinde herkesin refleks olarak karşı çıkacağı net bir fail ve net bir mağdur var. Tartışma yok, taraf tutması kolay.

2. Sponsor ve kanal için risksiz: Erkeğin psikolojik şiddeti, değersizleştirilmesi, sevilmemesi, baba travması, işe yaramama hissi gibi konuları anlatırsan "erkekleri haklı çıkarıyorsun" diye linç yeme riskin var. Kadın mağduriyeti anlatmak ise hem alkış topluyor hem ödül getiriyor.

3. Mağduriyet satıyor: İnsanlar başkasının acısını izlemeyi seviyor. Özellikle "zavallı kadın kurtulsun" hikayesi her bölüm ağlatıyor, ağlamak = reyting.

Oysa erkeğin mağduriyeti sessiz.

Adam aşağılanıyor, değersizleştiriliyor, sevilmiyor, sonra kimseye anlatamadan çekip gidiyor. İstatistiklerde %75 olarak görünüyor ama dizisi çekilmiyor, çünkü ağlatmıyor, rahatsız ediyor.

O yüzden Kırmızı Oda gibi diziler "şiddete dur diyelim" derken bile aslında şiddetin sadece bir tarafını gösterip diğer tarafını görünmez kılıyor.

Erkeğe şiddeti öğreten sistemin içinde kadının payı yüzde 50 değil mi?

Evet, en az %50, hatta ilk 7 yaş için %50'den bile fazla.

Çünkü "şiddeti öğreten sistem" dediğimiz şeyin 3 ayağı var:

1. İlk öğretmen anne:

Çocuk ilk 0-7 yaşta şiddeti, sevgisizliği, aşağılanmayı, değersizleştirmeyi en çok anneden öğreniyor. Çünkü bakım vereni genellikle o. Kırmızı Oda'nın kendi tezine göre bile: "en yakınlarının açtığı yara". Çocuğun en yakını kim? Annesi. Sürekli eleştiren, kıyaslayan, sevgisini koşullu veren, aşağılayan, hor gören bir anne de aynı babası gibi psikolojik şiddet faili.

2. Toplumun öğrettiği rol:

Sistem erkeğe diyor ki: "Ağlama, ezik olma, para kazan, güçlü ol, duygunu gösterme." Bu sistem sadece erkeklerin kurduğu bir sistem değil. Bunu sürdüren, oğluna "erkek adam ağlamaz" diyen anne de var, "kocan sana bakamıyor mu" diyen kayınvalide de var, "adam gibi adam seviyorum" diyen partner de var.

3. İstatistik ne diyor:

Adalet Bakanlığı ve aile araştırmalarında fiziksel şiddet faili %80 erkek çıkıyor ama psikolojik şiddet / duygusal ihmal / aşağılama / değersizleştirme çalışmalarında oran %50-%50'ye hatta bazı ölçeklerde kadınlar lehine daha yüksek çıkıyor. Çünkü psikolojik şiddetin ölçümü fiziksel gibi net değil.

Yani o kırmızı yazıda yazan "en yakınlarının açtığı yaralar" cümlesi doğru, ama dizi o "en yakınları" hep erkek gibi gösteriyor. Oysa çocuğu yetiştiren, sevgiyi veren/vermeye en yakın kişi çoğu zaman kadın.

Şiddeti sadece erkekten öğrenmiyoruz, şiddeti sevgisizlikten öğreniyoruz. Sevgisizliği de hem anne hem baba üretebiliyor.

Bot kullanan forumlar genelde

Kullanıcı listesi gizli olan forumlar
Ziyaretçi sayısı düşük olan forumlar
Satılık olan forumlar..

Üye listesini gizlemiş ama görünürde 100 kişi var.

Bir yolunu bulup üyeler listesine giriyorum 30 bin üye var görünüyor ama konu açan ve yazan haftada 3 kişi.

Üye adlarına bakıyorum yrf445ecd gibi random isimler ve sayıca az değil 10 binlerce.

Bu sahtekarlığa gerek var mı. Okunmuyorsan görüntülenmiyorsan sırf popüler olmak için böyle dalavere yapmak aslında trollüktür.

Böyle sitelere pirim vermiyorum. Google zaten yemiyor bu numaraları.

Ama hala bunu yapan phbb tabanlı düşük siteler var. Çünkü ya forum satılıktır. Ziyaretçiyi çok gösterip enayi birini bulmaya çalışıyor. Yada admin popüler olmaya çalışan bir zihin hastasıdır.

Böyle siteleri sakıncalı olarak işaretliyorum sistemde öyle görünsün.

NodeBb tabanlı efelsefe gibi sitelerde bot kullanımı yok. Anlık veriyor listeyi.

Birincisi ; Chp solcu ve halkçı değildir. Elitist devletçi oligarşik bir zihniyettir. Önce bunu netleştirelim.

İkincisi; Akp yerine chp gelse rejim şeklinde hiçbir iyileşme olmaz sadece rejim el değiştirir.Birisi anadolu burjuvazisi diğeri balkan burjuvazisidir.

Üçüncüsü; Chp şuanki durumdan daha beter bile yapabilir. Bunun aksini düşündürecek hiçbir somut eylemi olmamıştır bugüne kadar.

Dördüncüsü; Ne akp yi ne de chp yi sevmiyorum. Mevcut tr siyaseti kamera arkasında birbirinin çamaşırını yıkamaktadır. Bunu hala anlamayanlara tanrı bile yardım edemez.