efelsefe

@samuray konumuz din zaten. Korku ile beslenen bir yönetim şeklinden söz ediyoruz. Eğer korkular somut olsaydı adına din denmezdi. Örnek; mikrop trafik kazası iş kazası yükseklik korkusu gibi olaylar da somut korkularımızın arasındadır. Ama bunlar somut verilerle açıklanabildiği için günümüzde dini etkisini kaybetmiştir. Bunlarla toplum mühendisliği yapmak artık zorlaşmıştır. Ancak günümüzde algı yönetimi ve manipülasyon ile yeni korkular üretilerek toplum mühendisliği yapılıyor.

Devrimler kökten değişimlerdir. Sen bunun ne olduğunu da bilmiyorsun anlaşılan @samuray Yukarıda yazdığın yazıda beni kibirli olmak ve hiyerarşi kurmak ile suçluyorsun. Sana soroyorum o zaman; Eğer Devrimin karşısındaki düzen iyiyse devrim yapanlar kibirli bir palyaço mudur ve hepsi kendi hiyerarşisini kurmak isteyen sistem düşmanı terörist midir? Eğer devrimin karşısındaki sistem kötü ise o zaman o kötü sistemin argümanlarını ve araçlarını kullanan bir devrimci aptal konumuna gelmez mi? Özgürlük için devrim yapılmaz adalet ve sosyal düzen için yapılır. Yada tam tersine feodalite için devrim yapılır.

Elektronik cihazlarda aynı durumda. Yazılım güncellemesi ile öldürülüyor. Patent olayıda saçmalık yenilik dedikleri şey sadece ölçüleri ve şeklini biraz değiştrimekden ibaret. Birde para veriyorsun patent hakkımını koruyun diye.

@Yapma-Kafa said: @samuray konuyu kirli siyaset ekseninden alırsak o zama senin dediğin doğru. Ama ben burada kirli paranın neden ve nasıl avrupa kasalarına girebildiğini tartıştım. Özetle , avrupa adaletiyle hırısızı da koruyorsa o hırsız avrupanın kendi hırsızıdır. Ve o adalet de aslında bir sömürge yasasıdır. alintili deneme yapmak istedim

Amerikanın dibinde onca yaptırım ve ambargoya karşı yıllarca direnebilmeleri takdire şayan. Kimse tüp kuyruğu var, sana yağı yok, çocuklar süt içemiyor gibi yapay tepkilerle kendi halkını kazıklamaya çalışmamış. En azından dışarıdan öyle görünüyor. Küba vatandaşları da Abd nin medya probagandasına karşı amerikan rüyası görmek için uğraşmamış.

Asgari ücret hesaplanırken İnternet ve telefon lüks tüketim olarak gösteriliyor. Ama mhrs, e-nabız , maaş aldığın banka vb yerler senden telefon numarası ile email adresi istiyorlar. Çok komik ama gerçek evsiz birinden ikematgah adresi bile istiyor bu devlet.

Aslında eleştirinin en dikkat çekici tarafı, dizilerde zenginlik ile fakirliğin aynı davranışlara yüklediği farklı anlamlar. Para ve güç sahibi bir erkek yaptığında “hayatın gerçekleri” gibi sunulan şey, maddi gücü olmayan bir erkek yaptığında doğrudan karakter meselesine dönüşebiliyor. Ama bunu sadece kadın-erkek üzerinden okumak da biraz eksik kalıyor. Bence asıl mesele, senaryoların parayı ve statüyü insan ilişkilerinin merkezine koyması. İzleyici de yıllarca aynı kalıpları görünce bunları normalleştirebiliyor. Sonuçta insanın değeri ne cebindeki parayla ne de peşinden koştuğu insan sayısıyla ölçülmeli. Sağlıklı ilişki dediğimiz şeyin temelinde güç değil, karşılıklı saygı ve karakter olmalı.

Temsili demokraside oy verenin hiç bir yetkisi yok. Temsil eden kişinin oy verenler ile aynı düşüncede olmasıda mümkün değil. Onların kararlarınıda parti ideolojisi değil kişisel çıkarlar belirliyor. Seçilenlerin çoğuda ya işveren temsilcisi yada işveren konumunda. Halkın temsilcisi değiller.