Görünüşe bakılırsa insanın evrene ve doğaya hiçbir faydası olmamıştır. Diğer canlıların memnuniyet derecelerini ölçemediğimiz için böyle bir düşünce var.

İkinci olarak çevre felaketlerinin insan kaynaklı olduğunu düşünmüyorum. İnsanın olmdığı dönemlerde de dünyada keskin ilkim değişiklikleri ve doğal felaketler birkaç kez gerçekleşmiştir. İnsan ürünü faaliyetlerin en fazla insana zarar verdiğini düşünüyorum. Yani atmosferden denizlerden önce insanın kendine zarar veriyor hastalık ve savaşlara sebep oluyor.

Yaşamaya çok değer veren birisi başkasının da kendi kadar iyi olması için uğraşır. Ama yaşam bencillik üzerine kurulmuştur. İnsan duygularının çatışması altındadır. Bir yandan üzülür diğer yandan ise hiçbir şey olmamış gibi daha da bencilleşir.

Bu davranış da kendi varlığını yani bencilliğini korumak için içgüdüseldir.