Unutulan Bir Toplumsal Bağ: Selam Vermek Ne Anlama Gelir?

[Pakize]

P Pakize

Çevrimdışı

Konu 10

Yorum 424

Reputasyon 20

Günlük koşturmaca içinde sokakta, asansörde veya bir binaya girerken tanımadığımız insanlarla karşılaşıyoruz. Çoğumuz başımızı öne eğip telefonumuza bakarak ya da etrafa boş boş bakarak bu anları geçiştiriyoruz. Oysa eskiden bir "merhaba" ya da "selamünaleyküm" kelimesi, iki yabancı arasındaki buzları eriten en kısa yoldu. Bugün ise selam vermek neredeyse tuhaf karşılanan, hatta bazen güvensizlik sebebi sayılan bir eyleme dönüştü. Peki, bu basit eylemi neden hayatımızdan çıkardık?

Selam vermek, sadece sesli bir ses çıkarma eylemi değildir. Karşıdaki insana "seni fark ediyorum, sen buradasın, sen de benim gibi bir insansın" demenin en zarif yoludur. Modern şehir hayatı insanları kalabalıklar içinde yalnızlaştırdıkça, birbirimizin yüzüne bakmaktan da imtina etmeye başladık. Büyük şehirlerin getirdiği yabancılaşma, bizi otokontrollü bir yalnızlığa hapsetti. Kiminle konuşup kiminle konuşmayacağımızı zihnimizde peşin hükümlerle belirleyip, potansiyel her teması bir tehlike olarak kodluyoruz.

Halbuki bir selam, toplumsal güvenin görünmeyen harcıdır. Tanımadığınız birine verdiğiniz içten bir selam, o gün belki de o insanın kendini yalnız hissetmesini engeller. İnsan sosyal bir varlıksa, bu tür küçük jestler ruhsal aidiyetimiz için hayati önem taşır. Sürekli bir savunma mekanizmasıyla yaşamak, bireyi zamanla duyarsızlaştırır ve empati yeteneğini zayıflatır.

Elbette her selamın arkasında masum niyetler aranmayabilir ya da herkes her an konuşmak zorunda değildir. Ancak gülümseyerek başınızla selam vermenin kime ne zararı olabilir? Kültürel kodlarımızda misafirperverliğin ve komşuluğun temeli olan bu alışkanlığın kaybolması, aslında toplumsal bağlarımızın ne kadar zayıfladığının da bir göstergesidir. Dijitalleşen dünyada ekranlara bakmaktan gerçek insan yüzlerini unutur hale geldik.

Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz? Son zamanlarda sokakta veya sosyal hayatınızda insanlara selam vermekte zorlanıyor musunuz, yoksa bu eski geleneği devam ettirenlerden misiniz?