Monolog

[phi]

Hangi an mı?

Bir gün bana bakıyordun.

O an.

Gülüyordun.

O ana gitmek isterdim mesela.

Belki yatıya kalırdım o anda.

Hatta,

O anı yaşarken ben

Kendi içimden çıkıp

Kenardan o anı yaşayan beni izlerdim.

Gülümseyerek.

Bazı anlar var.

Çok yaşanmadığı için, hatta kıvamından biraz az yaşandığından daha kıymetli.

Mesela bir yemek açken daha lezzetlidir çoğu insana.

Hem yemek lezzetli hem de sen de açsan

Onlar unutulmayan anlar oluyor

kokusu ayrı, tadı ayrı, hatırası ayrı.

Bir kaç duygu birleşince sanırım beyin bu güzel duyguları aklında daha çok tutmaya çalışıyor

Bir kaç kötü hatırayı bile silmiş olabilir bize iyilik yapıp

Beynin görünmeyen mucizesi..

Çok denk gelmiyor genelde.

Ben yazmaya açım belki sen okumaya ve biz de hissetmeye açız

Bazen yıldızlar birbiri ardına sıralanıyor ve sen birinin eksikliğine denk geliyorsun.

Hepsi bu.

Biz kahraman yaratmayı severiz

Önce kahramanı yaratırız

Sonra o kahraman da bu sıfatı taşımak için kahramanlıklar yapmaya başlar

Sonra tutunabildiği kadar tutunur bu kahramanlığa

Sen ona, o kahramanlığına aşıktır aslında

Günün sonunda her birimiz aynı sıradan insanlarız

Hepimiz sadece farklı olmak için yaşıyoruz

Hayatında yaptığın her şey farklı olduğunu göstermek için

Sıradan yaşamaya nasıl dayanır ki insan

Bana kızdığın zamanlar da benim sana kendini sıradan hissettirdiğim zamanlardır hep.
İ-G