Teknolojiye yetiştik mi ? Yenildik mi ?

[zafiRa]

Hadi biraz geçmişe gidelim. Ailelerimizin gençliğine... Yaş 15-16... tamam durun orada şimdi en gelişmiş teknolojik alet neydi renksiz televizyon, belki bir ihtimal mahallenin muhtarinda yada sayılı zenginlerinde olan telefon evet başka simdikilerin arabadan saymayacağı tipte arabalar...eee iyi güzel o o zamandı diyeceksiniz peki huzur, mutluluk, aile bağları ? O zamanlar daha çoktu bunda hem fikiriz değil mi ? Şimdi kendi gençlik yıllarımıza gidelim herşey mükemmel ışık hızında ilerliyor gelişiyoruz. Ama bir dk gelişen biz miyiz sahiden teknoloji mi ? Tabi ki teknoloji. Teknoloji geliştikçe zayiflayan insani degerler; sevgi, saygı, hoşgörü gibi azalan degerlerden bahsediyorum. Bunlar artık günümüzde altın degerinde olup bulunamayan sadece ender insanların taşıyabilecegi degerler haline gelmiş durumda. Peki teknoloji ilerleme gelişim bunlar bu kadar faydalı ve güzelken nasıl oldu da başka güzel degerleri azalttı ? Bir dogru başka bir doğruyu mu götürdü yani ? Aslında olan şu bizler kendi degerlerimize sahip çıkamadık. Teknolojiyle hayatımızı geliştirirken kendimizi geri planda bıraktık. Teknolojiye yetiştik ama yenildik de. Yeni nesile bırakacak fazlasıyla maddi unsur bırakabilecegiz ama manevi olarak pek fazla bir şey kalmadı sanırım...

[nejdet evren]

Tekonolojideki ilerleme kaçınızlamzdır; onun tekelci yanını hiç bir zaman gözden uzak tutmamak gerekir, zira teknoloji de diğer tüm bilimsel çaba ve ürünlerde olduğu gibi tekelci kapitalizmin tekeline aldığı olgulardandır; neo-liberalizmle taçlanan tekelci kapitalist üretim tarzı herşeyi metalaştırma eğiliminde olduğundan sözünü ettiğiniz değerleri aşındırması endişe vericidir...

[Yapma Kafa]

Teknoloji derken digitalleşme ile tekniği birbirinden ayırmak gerekir. Digitalleşme çağına kadar olan teknik insanları özgürleştirdi. Ancak digitalleşme sonrası internet ile birlikte insanlar birbirinden koptu heves ve hırslarına yenildi.

Geçmişte insan ömrü kısaydı şartlar daha zordu ama buna karşın insanlar yaşama umudu vardı. Dünya savaşlarında bile nüfus artıyordu.

Çünkü insanlar hayatı daha yoğun yaşıyordu. Sanal yalanlar yoktu reklam gösteriş yoktu. Dostluk ve arkadaşlık vardı.

Sevgi gerçekti. 15 yaşında bir bohça üç resim ile evleniyordu mutluydu. 17 yaşında ana babalığı 40 yaşında dedeliği tadıyordu. Çünkü güvencesiz hissetmiyordu. Yarışmıyordu yaşıyorlardı.

Devlet denen kurum şirketlerin eline geçmemişti. Üçbeş piç milyarderin çıkarına göre senin başına tebelleş olamıyordu. Barınma sorunu yoktu. Boş arsana ev yapmak için 40 dereden su getirip 100 imza istenmiyordu.

Halkta birlik vardı. Herkes yakınını korur kollardı. Kıskançlık yapılmazdı. Takdir vardı dayanışma vardı. Mahallede dolaşırken yabancılık çekmezdin.

Boş insan yoktu hepsi meslek sahibiydi. Bir işin uzmanıydı.

Şimdi digitalleşme ile bunların hiçbiri yok. Yangın çıkmış kadınlar ellerinde telefon story çekiyorlar. İlk kim duyuracak diye.

Evlilik ticarete ve gösterişe dönüşmüş.

Biri mütevazi bir iş kuruyor ardından 10 adam işine takoz koymak için aynı işe giriyor.

Yok işte insanlık bitti. Sistem boş hanzoları üretti.

Şimdi aynı hanzolar çocuklarının yaptıklatından şikayetçi.

Artık insanlar ölene seviniyor doğana üzülüyor. Gençlerin saçı beyazladı mutluluk kalmadı.

Herkes av peşine düşmüş. 20 bin yıl önceki avcı toplayıcı hallerimize geri döndük.

Digitalleşme sayesinde modern avcı toplayıcı olduk.

Ben digitalşme dışında teknolojiye karşı değilim. Digitalleşme insanların mutluluğunu emdi.

Iphone watsap kullanmak için Efelseye twittera yazmak için sattık hep özümüzü.