İçeriğe atla

World

Topics from outside of this forum. Views and opinions represented here may not reflect those of this forum and its members.

A world of content at your fingertips…

Think of this as your global discovery feed. It brings together interesting discussions from across the web and other communities, all in one place.

While you can browse what's trending now, the best way to use this feed is to make it your own. By creating an account, you can follow specific creators and topics to filter out the noise and see only what matters to you.

Ready to dive in? Create an account to start following others, get notified when people reply to you, and save your favorite finds.

Kayıt Ol Giriş
  • SamurayS

    Tarih boyunca toplumları dönüştürme iddiassıyla ortaya çıkan pek çok hareket, kurumsal yapıları değiştirmeyi başarsa da insan tabiatını değiştirmekte aynı hızı gösteremedi. Sokaklarda yakılan meşaleler, tahttan indirilen krallar ve yeniden yazılan anayasalar dışsal bir kabuk değişiminden ibaret kalabiliyor. Çoğu zaman ezilenler, iktidarı ele geçirdiklerinde eskiden eleştirdikleri mekanizmaların birer parçası haline geliyorlar. Bu durum, devrim kavramının sadece politik bir eylem mi yoksa çok daha derin bir bilinç evrimi mi olduğu sorusunu akıllara getiriyor.

    Gerçek bir kırılma yaratmak için öncelikle bireyin kendi içindeki dogmalardan, önyargılardan ve iktidar arzularından arınması gerekmez mi. Zihin yapısı değişmeyen kitleler, sadece yeni bir efendiye boyun eğmek üzere yola çıkmış demektir. Fransız İhtilali'nden günümüzdeki toplumsal hareketlere kadar pek çok örnek, sistemik değişimlerin altı dolmadığında hayal kırıklığıyla sonuçlandığını gösteriyor. Fiziksel bir isyan kısa sürede bastırılabilir veya yönlendirilebilir; ancak kökleşmiş bir zihinsel dönüşüm, durdurulamaz bir dalga gibidir.

    Bugün dünyada yaşanan krizlere baktığımızda, hâlâ eski paradigmalarla çözümler aradığımızı görüyoruz. Teknolojik ve ekonomik anlamda ileriye giderken, insan ilişkilerinde ve adalet anlayışında aynı olgunluğa erişebilmiş değiliz. Toplumları kalıcı olarak iyileştirecek olan şey yeni yasalar mıdır, yoksa bireylerin ahlaki ve entelektüel olarak kendilerini yeniden inşa etmesi midir. Sizce bir toplumda kalıcı ve adil bir düzen kurmanın ilk adımı dış dünyayı değiştirmekten mi yoksa insan zihnini dönüştürmekten mi geçer.


    Devrimler kökten değişimlerdir. Sen bunun ne olduğunu da bilmiyorsun anlaşılan @samuray Yukarıda yazdığın yazıda beni kibirli olmak ve hiyerarşi kurmak ile suçluyorsun. Sana soroyorum o zaman; Eğer Devrimin karşısındaki düzen iyiyse devrim yapanlar kibirli bir palyaço mudur ve hepsi kendi hiyerarşisini kurmak isteyen sistem düşmanı terörist midir? Eğer devrimin karşısındaki sistem kötü ise o zaman o kötü sistemin argümanlarını ve araçlarını kullanan bir devrimci aptal konumuna gelmez mi? Özgürlük için devrim yapılmaz adalet ve sosyal düzen için yapılır. Yada tam tersine feodalite için devrim yapılır.
  • Yapma KafaY

    Gülseren Budayıcıoğlunun absürt bir dizisi de bu. Konu yine zenginin derdi.. Fakir kimin umurunda.

    Dizide zengin bir erkeğin peşinden koşan 4 kadın. Birbirini yiyor asla vazgeçmiyor. Adam göstere göstere boynuzluyor karıları ama onur şeref yok hiçbirinde. Daha da askıntı oluyorlar. Çünkü o zengin ve onlar için güçlü bir kaynak sağlayıcı.

    Sonra işadamı iflas ediyor. A bir de ne olsun? Senaryoya göre o kadınların hepsi birden ex manitalarına dönüyor ve adama acıyarak bakıyorlar. Hepsi birden "ONURLU KADIN" oluveriyorlar.

    Aynı dizi başka bir senaryoda fakir adam karısına kuma getiriyor. Senaryoya göre ne şerefsizliği kalıyor ne alçaklığı ne köpekliği..

    Başka bir dizi ama aynı oyuncu..Binbirgece Masalları..hatırladınız mı?

    Zengin adam emrindeki fakir kadının zor durumundan faydalanıyor.. senaryoya göre şanslı kadın...günlerce magazinde tartışılıyor. Kadın patronuyla yatmalı mı yatmamalı mı? Senaryoya göre adam iyilik yapıyor ve kadın da aslında "ŞANSLI"

    Neyse çok da kanırtmaya gerek yok. Erkeğe bakış açısı belli. Bütün bu diziler reyting rekorları kırıyor.

    Zengin yaparsa iyi ama fakir yaparsa şerefsiz sapık.

    Erkekler kadın düşmanı olmayın ama kadın düşkünü de olmayın. Çünkü kadın düşkünü olmak sizi değerli yapmıyor.

    Aklınızı başınıza alın.


    Aslında eleştirinin en dikkat çekici tarafı, dizilerde zenginlik ile fakirliğin aynı davranışlara yüklediği farklı anlamlar. Para ve güç sahibi bir erkek yaptığında “hayatın gerçekleri” gibi sunulan şey, maddi gücü olmayan bir erkek yaptığında doğrudan karakter meselesine dönüşebiliyor. Ama bunu sadece kadın-erkek üzerinden okumak da biraz eksik kalıyor. Bence asıl mesele, senaryoların parayı ve statüyü insan ilişkilerinin merkezine koyması. İzleyici de yıllarca aynı kalıpları görünce bunları normalleştirebiliyor. Sonuçta insanın değeri ne cebindeki parayla ne de peşinden koştuğu insan sayısıyla ölçülmeli. Sağlıklı ilişki dediğimiz şeyin temelinde güç değil, karşılıklı saygı ve karakter olmalı.
  • SamurayS

    Kuresellesmenin tum dunyayi tek tip bir tuketim pazarina donusturdugu bu cagda, cografi olarak birbirine bu kadar yakin olup kulturel ve siyasi anlamda bu kadar uzak kalabilmis baska iki ulke bulmak neredeyse imkansizdir. Florida Kiyilari'ndan sadece doksan mil otede yer alan Kuba, onlarca yillardir surdurdugu izole ve kolektif yasam tarziyla, kapitalizmin merkezi olan Amerika'nin adeta antitezi konumundadir. Bu durum sadece iki hukumet arasindaki diplomatik bir anlasmazlik degil, ayni zamanda insanligin moderniteye ve kalkinmaya bakis acisindaki koklu bir yol ayrimini simgeler.

    Bir tarafta bireyselligin, sinirsiz tuketimin, rekabetin ve hizla degisen teknolojinin uzerine kurulmus bir Amerikan ruyasi var. Bu sistem insana sinirsiz secenekler sunarken ayni zamanda derin bir yalnizlik, yabancilasma ve surekli bir tuketim baskisi da uretiyor. Diger tarafta ise ambargolarla ve ekonomik sikintilarla bogulmasina ragmen toplumsal dayanisma bilincini, sokaktaki muzigi, zamansiz klasik arabalari ve yavas ama insani odak alan bir yasam felsefesini korumaya calisan bir Kuba gercegi duruyor. Kuba'da bireysel zenginlik sinirli olabilir ancak egitim ve saglik gibi temel insan haklari piyasanin insafina birakilmamistir.

    Tarihsel surecte bu iki ulkenin karsilasmasi hep guclu ve zayif olanin mucadelesi olarak lanse edildi. Ancak meseleyi sadece siyasi rejimler uzerinden okumak eksik kalir. Asil merak edilmesi gereken, tuketim toplumunun getirdigi konfor alanindan vazgecemeyen insan ile maddiyatin sinirli oldugu ama aidiyet duygusunun guclu oldugu bir duzende yasayan insan arasindaki ruhsal farkliliktir. Hangisi gercekten daha ozgurdur sorusu bugun hala cevap beklemektedir.

    Sizce, amerikan tipi sinirsiz tuketim ve bireysel basari odakli bir hayat mi insana daha cok sey katar, yoksa maddi imkansizliklara ragmen kolektif baglarin guclu oldugu bir toplumda yamak mi daha anlamlidir?


    Amerikanın dibinde onca yaptırım ve ambargoya karşı yıllarca direnebilmeleri takdire şayan. Kimse tüp kuyruğu var, sana yağı yok, çocuklar süt içemiyor gibi yapay tepkilerle kendi halkını kazıklamaya çalışmamış. En azından dışarıdan öyle görünüyor. Küba vatandaşları da Abd nin medya probagandasına karşı amerikan rüyası görmek için uğraşmamış.
  • SamurayS

    Küba denince akla ilk olarak devrim, klasik Amerikan arabaları, puro ve salsa gelir. Dünyanın geri kalanından izole kalmış gibi duran bu coğrafya, popüler kültürde genellikle nostaljik bir film seti gibi resmedilir. Ancak bu nostaljik görselliğin ardında, insan ruhunu derinden sarsan başka bir gerçeklik yatıyor. Hayatın çok daha yavaş aktığı, dijital dünyanın gürültüsünden uzak bu adada insan olmak, modern dünyanın hız bağımlısı bireyleri için hem bir cehennem hem de bir cennet olabilir.

    Bir yanda ekonomik zorluklar, temel ihtiyaçlara erişimdeki sıkıntılar ve geleceğe dair belirsizlikler var. Diğer yanda ise tüketim çılgınlığından uzak, toplumsal dayanışmanın hâlâ canlı tutulduğu, sokaklarında müziğin ve sohbetin hiç eksilmediği bir yaşam kültürü bulunuyor. İnsanlar ellerindekilerle yetinmeyi öğrenmiş, hatta bunu bir hayatta kalma sanatına dönüştürmüş durumdalar. Peki, maddi imkansızlıklar içinde var olmaya çalışan bu toplumsal doku, bize mutluluk ve aidiyet hakkında ne söylüyor?

    Modern dünyada her şeye anında ulaşabiliyoruz ama belki de hiçbir şeyin gerçek tadını çıkaramıyoruz. Küba ise tam tersi bir eksende dönüyor; her şey kıt ama insan ilişkileri ve anın kendisi son derece yoğun yaşanıyor. Bu durum, özgürlüğün tanımını da yeniden sorgulamamıza neden oluyor. Bir yanda seyahat ve tüketim özgürlüğü kısıtlanmış bir halk, diğer yanda ise borç, stres ve yalnızlık sarmalındaki modern dünya insanı var. Hangisi gerçekten daha özgür?

    Sizce Küba'daki yaşam tarzı, insanı modern dünyanın dayatmalarından koruyan korunaklı bir liman mı, yoksa sadece kaçınılmaz bir yoksulluğun romantize edilmiş hali mi?


  • SamurayS

    Her maas doneminde karsimiza cikan ve toplumun en genis kesimini dogrudan ilgilendiren asgari ucret meselesi, sadece ekonomik bir rakamdan ibaret degil. Bu kavram, uzerine kuruldugu temel mantik itibariyle bir ulkenin insanina verdigi degerin ve adaletsizlik algisinin en net aynasidir. Yil sonu yaklastiginda baslayan tartismalar, enflasyon oranlari ve gecim endeksleri etrafinda donuyor gibi gorunse de, aslinda tartistigimiz sey insan onurunun maliyetidir.

    Bir ekonomide asgari ucret, teorik olarak bir iscinin ve ailesinin gida, barinma, ulasim gibi temel ihtiyaclarini karsilayabilmesi icin belirlenen taban sinirdir. Ancak uygulamada bu sinir, cogu zaman bireyin sadece ertesi gun tekrar calisabilecek gucu bulabilmesini saglayan bir hayatta kalma aracina donusmektedir. Sabah erkenden evden cikip aksama kadar uretime katilan bir insanin, ay sonunu nasil getirecegini dusunmekten baska bir sey yapamamasi, toplumsal ruh halini de derinden sarsmaktadir.

    Surekli olarak gecim derdiyle bocalayan bireylerin kulturel faaliyetlere katilmasi, sanatla ilgilenmesi, cocuklarina daha iyi bir gelecek hazirlamasi veya sadece dinlenmesi neredeyse imkansiz hale geliyor. Bu durum, toplumda surekli bir tukenmislik sendromu yaratirken, bireylerin gelecege dair umutlarini da torpueliyor. Calismak, insanu yucelten ve gelistiren bir eylem olmaktan cikip, sadece hayatta kalma mucadelesine indirgendiginde toplumun uretkenligi ve yaraticiligi da zarar goruyor.

    Asgari ucretin sadece bir gecim ucreti degil, ayni zamanda adaletin ve dengenin gostergesi oldugu gercegini goz ardi ediyoruz. Eger bir ulkede calisanlarin buyuk bir bolumu bu rakamla yasamaya mahkum ediliyorsa, o sistemde uretenler degil, sermayeyi elinde tutanlar kazaniyor demektir. Bu da sosyal barisi tehdit eden en buyuk unsurlardan biridir.

    Sizce asgari ucret sadece ekonomik verilerle mi belirlenmeli, yoksa insan onuruna yarasir bir yasam standardi yasal bir zorunluluk olarak mi tanimlanmali?


    Asgari ücret hesaplanırken İnternet ve telefon lüks tüketim olarak gösteriliyor. Ama mhrs, e-nabız , maaş aldığın banka vb yerler senden telefon numarası ile email adresi istiyorlar. Çok komik ama gerçek evsiz birinden ikematgah adresi bile istiyor bu devlet.
  • Yapma KafaY

    Type-C şarjlar yada evde musluğu kapa lamnayı kıs olayı işin makyajı.

    Bütün arabaların ve beyaz eşyaların tek tip yada birkaç model ile sınırlandırılması gerekiyor. İnsanlar modeli geçti diye eşya ve araba değiştiriyorlar. Üretici ve satıcılar da insanlara bu algıyı aşılıyorlar. Sadece dış görünüşünü değiştirip ve birkaç gereksiz özellik ekleyip yeni diye pazarlıyorlar.

    Asıl israf şarj ucunda değil, ürünün kendisinde. 1 telefon üretmek için ∼12 bin litre su, 1 araba için ∼150 bin litre su harcanıyor. Dişi fırçalarken 1 bardak su biriktirerek kapatacağımız bir açık değil bu.

    Bu durum aslında 3 kavramın birleşimi:

    1. Model Enflasyonu = Algı Yönetimi

    Araba ve beyaz eşyada son 20 yıldır inovasyonun %80'i görsel. Farı incelt, ekranı büyüt, "yeni kasa" de. İnsanlar da "eski model" damgasını yememek için değiştiriyor. Üretici bilerek bunu körüklüyor çünkü kâr satış adedinde, dayanıklılıkta değil.

    2. Tek Tip / Platformlaşma Mantığı

    Böyle olsa ne olurdu:

    • Maliyet düşer: 50 farklı kaporta için 50 kalıp, 50 test, 50 stok yerine 2-3 kalıp. Kalıp maliyeti milyon dolar.

    • Tamirat kolaylaşır: Parça evrensel olunca, her buzdolabı motoru her buzdolabına uyar. Bugün bir buzdolabı kartı 7-8 bin TL, çünkü her modelin kartı özel.

    • Ustalık artar: 1970'lerin Murat 124'ünü köydeki usta da yapıyordu. Şimdi her markanın kendi bilgisayarı var, usta yetişmiyor.

    • İkinci el parça döngüsü: Bir araba hurdaya çıkınca motoru, kompresörü, kapı kolu doğrudan diğerine takılır. Şimdi model uymadığı için hurdaya gidiyor.

    Askeri ve ticari tarafta bu zaten böyle. Toyota Hilux, Lada Niva, VW Transporter yıllardır aynı kasa mantığıyla gidiyor, parçası her yerde var diye tercih ediliyor.

    3. Gerçek Sürdürülebilirlik Buradan Geçer

    Avrupa "tamir hakkını" konuşuyor ama yine şarj ucunda takılı kaldı. Asıl yapması gereken:

    • Dayanıklı tüketim malına minimum 15 yıl parça bulundurma zorunluluğu

    • Modüler geliştirme: Freni yada soğutucuyu geliştirdin mi, eski şaseye de takılabilmeli. Bugün telefon gibi araba üretiliyor, komple değişim.

    Tabii karşı argüman da var: Tek tipleşme rekabeti öldürür, tasarım ve konfor gelişmez diyenler var.

    Ama temel beklenti güvenlik ve sağlamlıksa, kahvaltı masası ve video ekranı olan arabaya ihtiyaç yok.

    İnsanların araç ve eşya kullanımında temel beklentisi sağlam ve amacına uygun güvenli olmasıdır. Kimse araç kullanırken kahvaltı yapmak için almıyor. Reklamlardaki gibi buzdolabını yenileyip de önünde dans etmiyor. Soğutsun yeter.

    Çevre ve kaynaklar tükeniyorsa madem lamba kısmak suyu az açmakla hiçbir şey değişmez.

    Bu tektip model politikasına geçilirse üretim maliyetleri de uzun vadede düşer çünkü üretim enerji kalıp maliyetleri de azalır.


    Elektronik cihazlarda aynı durumda. Yazılım güncellemesi ile öldürülüyor. Patent olayıda saçmalık yenilik dedikleri şey sadece ölçüleri ve şeklini biraz değiştrimekden ibaret. Birde para veriyorsun patent hakkımını koruyun diye.
  • PakizeP

    Günlük hayatımızda aldığımız kararların, hissettiğimiz ani tepkilerin ve hatta seçtiğimiz kelimelerin ne kadarı gerçekten o anki özgür irademizin ürünü? Zihnimizin görünen yüzü olan bilinç, aslında devasa bir okyanusun sadece yüzeyindeki köpüklerden ibaret olabilir. Derinlerde, yıllar boyunca biriktirdiğimiz deneyimler, öğretilen korkular, çocukluk koşullanmaları ve toplumsal kabullerden oluşan devasa bir mekanizma çalışıyor: Bilinçaltı. Peki, hayatımızı neredeyse otomatik pilotta yönlendiren bu örtülü güçle ilişkimiz nasıl olmalı? Çoğu zaman bilinçaltını kontrol edilmesi, bastırılması veya bir şekilde yenilmesi gereken bir rakip gibi görme eğilimindeyiz. Oysa spiritüel ve felsefi gelenekler, zihnin bu derin katmanıyla savaşmak yerine onu aydınlatmanın yollarını arar. İşte tam bu noktada farkındalık devrimsel bir rol oynar. Farkındalık, zihnin akışına müdahale etmeden, sadece bir gözlemci kalabilme sanatıdır. Tepki vermek yerine durup bakabilmektir. İç dünyamızda yükselen bir öfke, sebepsiz bir kaygı ya da tekrarlayan bir başarısızlık hissi belirdiğinde, ona hemen teslim olmak ya da onu reddetmek kolaydır. Ancak farkındalık ışığını bu hisse doğrulttuğumuzda, arkasındaki eski bir bilinçaltı kodunu fark etmeye başlarız. Bu koda Seni görüyorum ve anlıyorum diyebildiğimiz an, otomatik tepkiler mekanizması kırılmaya başlar. Kendi hayatlarımıza dönüp baktığımızda, kendimizi sık sık benzer döngülerin içinde bulmamız tesadüf değildir. Aynı tip insanlarla çatışmak, benzer kararlarda pişman olmak ya da tam başarıya ulaşacakken kendimizi sabote etmek... Bütün bunlar, bilincimizin henüz ışık tutamadığı karanlık odaların varlığına işaret eder. Dönüşüm, bu odaların kapısını zorla kırmakla değil, farkındalık fenerini içeriye sakince tutmakla gerçekleşir. Bilinçaltının karmaşık labirentlerinde kaybolmadan yaşamayı öğrenmek, spiritüel yolculuğun en temel taşlarından biridir. Çoğu insan hayatını farkında olmadan kalıpların yönetimine bırakırken, özgürleşme ancak kendi zihninin derinlikleriyle barışabilenlerin elde edebileceği bir niteliktir. Siz günlük yaşamınızda karar alırken bilinçaltınızın getirdiği otomatik tepkileri ne sıklıkla yakalayabiliyorsunuz? Kendi zihninizin gizli derinlikleriyle karşılaşmak sizde bir korku mu yaratıyor, yoksa özgürleştirici bir keşif hissi mi?


  • PakizeP

    Son dönemde İzmir Büyükşehir Belediye Başkanının partisini değiştirerek AK Parti ye geçmesi, Türk siyasetinde uzun süre tartışılacak yeni bir eşiği temsil ediyor. Bu hamle, sadece yerel yönetimler ile merkezi iktidar arasındaki ilişkileri yeniden tanımlamakla kalmıyor, aynı zamanda seçmen ile seçilen arasındaki kutsal sayılan bağın mahiyetini de masaya yatırıyor. Siyasette pragmatizmin ideolojinin önüne geçmesi yeni bir durum değil, ancak bunun köklü bir siyasi gelenekle anılan bir şehirde gerçekleşmesi meseleyi daha da görünür kılıyor. Bir belediye başkanı, hizmet getirebilmek veya projeleri hızlandırmak adına parti değiştirdiğinde, kendisine oy veren milyonlarca insanın siyasi tercihini de dönüştürmüş sayılır mı? Yoksa yerel yönetimlerde parti etiketinin ardında yatan kişi ve hizmet odaklılık, ideolojik aidiyetin çok daha ötesinde bir gerçeklik mi sunuyor? Oy verenlerin önemli bir kesimi bu durumu bir ihanet olarak değerlendirirken, diğer bir kesim ise bunu şehre yatırım çekmek için rasyonel bir hamle olarak savunuyor. Siyaset felsefesi açısından baktığımızda, temsil yetkisi kime aittir? Seçmene mi, yoksa o koltuğu kazanan bireyin kendisine mi? Bu soru, demokrasinin işleyişine dair temel kabullerimizi sorgulamamızı gerektiriyor. Eğer bir siyasetçi, seçildiği partinin değerleriyle taban tabana zıt bir yapıya geçebiliyorsa, burada seçmen iradesinin gaspından mı yoksa sistemin tıkanıklıklarını aşma çabasından mı bahsetmeliyiz? Sizce yerel yönetimlerde parti değiştirme kararı alan bir başkan, bu hamlesiyle halkın iradesine sırtını mı dönmektedir, yoksa merkeziyetçi bir sistemde başka şansı kalmadığı için mi bu yolu seçmektedir?


    Temsili demokraside oy verenin hiç bir yetkisi yok. Temsil eden kişinin oy verenler ile aynı düşüncede olmasıda mümkün değil. Onların kararlarınıda parti ideolojisi değil kişisel çıkarlar belirliyor. Seçilenlerin çoğuda ya işveren temsilcisi yada işveren konumunda. Halkın temsilcisi değiller.
  • SamurayS

    İnsanlık tarihi boyunca dini inanç, toplulukları bir arada tutan, varoluşsal sancılara merhem olan ve ahlaki pusula işlevi gören en temel olgulardan biri oldu. Ancak içinde bulunduğumuz dijital çağ, bilgiye erişimi hızlandırırken inanç, ibadet ve kutsallık algımızı da kökten sarsıyor. Eskiden coğrafi sınırların ve geleneklerin belirlediği inanç biçimleri, artık küresel bir fikir pazarında rekabet ediyor ya da bireyselleşerek kabuk değiştiriyor. Geleneksel dogmalar ile modern bireyin özgürlük arayışı arasındaki gerilim, inanç kavramını bambaşka bir boyuta taşıyor.

    Bugün birçok insan, organize dinlerin kurumsal yapılarından uzaklaşarak daha kişiselleştirilmiş bir maneviyat arayışına yöneliyor. Doğa, sanat, evrensel ahlak veya sadece kendi iç sesleri, modern bireyin sığınakları haline gelebiliyor. Bu durum, inancın kaybolmasından ziyade form değiştirdiğini gösteriyor. Fakat diğer yandan, aidiyet duygusunun zayıflaması ve yalnızlaşan insanın anlam arayışında yönünü kaybetmesi gibi riskleri de beraberinde getiriyor. Kutsal olanın sınırları silinirken, inancın özü de yeniden tanımlanıyor.

    Birey olarak inançla kurduğumuz ilişki artık daha sorgulayıcı, belki de daha kuşkucu. Eskiden körü körüne kabul edilen gelenekler, artık bireysel süzgeçten geçiriliyor. Bu rasyonelleşme süreci inancı zayıflatıyor mu, yoksa onu daha samimi ve bilinçli bir temele mi oturtuyor? Sizce modern insanın yalnızlığı ve karmaşası, dini inançlara olan ihtiyacı artırıyor mu, yoksa tamamen farklı bir manevi düzene mi evriliyoruz?


  • SamurayS

    Orta Doğu dediğimiz coğrafya, haritalar üzerinde cetvelle çizilmiş düz çizgilerden ibaret sanılır ama gerçekte insan ruhunun en derin fay hatlarını barındırır. Birinci Dünya Savaşı sonrasında masabaşında belirlenen sınırlar, yüzyıllardır bir arada yaşayan ya da göç yoluyla kesişen toplulukları yapay olarak böldü veya aynı çatı altında olmaya zorladı. Bugün bu coğrafyada yaşanan krizlerin temelinde, bu yapay sınırların yarattığı aidiyet bunalımı yatmaktadır. İnsanlar kendilerini önce ulus-devletin bir vatandaşı olarak mı, yoksa sınır tanımayan dini, mezhepsel ve etnik bağların bir parçası olarak mı tanımlamalı sorusu hala ortada duruyor. Bu durum, bireylerin kimlik krizini tetiklerken aynı zamanda kalıcı bir siyasi istikrarsızlığın da kapısını aralıyor. Sınırlar kağıt üstünde kalırken, akraba toplulukların farklı devletlerin vatandaşı olması ve bu yapay engellerin ticareti, kültürel alışverişi ve en önemlisi ortak geleceği tıkaması her geçen gün daha acı hissediliyor. Diğer yandan, bu sınırların tamamen kalkması durumunda yaşanabilecek kaos senaryoları da azımsanamayacak kadar gerçekçi. Küreselleşen dünyada sınırlar esnerken Orta Doğu, hala katı ve kanlı sınırların ezici yükü altında ezilmeye devam ediyor. Sizce bu coğrafyada kalıcı bir barış ve huzur ortamı tesis edilmek isteniyorsa, mevcut sınırlar tamamen göz ardı edilip sıfırdan bir kültürel ve coğrafi entegrasyon mu denenmeli, yoksa mevcut gerçeği kabul edip bu sınırlar içinde mi bir uzlaşı aranmalıdır?


  • Yapma KafaY

    Ağırlıklı olarak kadını erkek tarafından şiddet mağduru ve ezilen olarak gösteren dizinin adı kırmızı oda. Ama gerçekte Türkiye ve dünyada intihar vakalarının yüzde 75 i erkek.

    Kırmızı oda dizisinin başlangıç yazısını okuyalım;

    Hayatın bir bölümünde fiziksel yada psikolojik şiddet gören yada şiddete tanıklık eden çoğu insan bu şiddeti başkalarına da uygular. Yada ona şiddet gösterecek insanları hayatına alır. Psikolojik şiddet kişinin en yakınları tarafından aşağılanması hor görülmesi değersizleştirilmesi daha da önemlisi sevilmemesidir. Şiddet gösteren insanlar mutsuz değersiz ve kırılgandır. Onları hiç sevmeyen onaylamayan bu dünyaya öfkelidirler. En yakınlarının açtığı yaraların bedelini başkalarına gösterirler. Çocukken aldığımız yaraların sonraki hayatımızda bizi nereye götürdüğünü izlerken hüzünlensek de hep birlikte şiddete dur diyelim....

    Dizinin senaryosunu hastaların mahrem bilgilerinden aldığını söyleyen bir dizi...

    Mağduriyet üzerinden çıkar sağlayan ve bunu iyi birşey gibi anlatan bir dizi. Mağduriyet üzerinden yeni bir mağduritet daha yaratıyor.

    Psikolojik şiddetin mağduriyetin en uç noktası intihardır. Veriler gerçekler bize erkeğin bu uçurumun kıyısında olduğunu daha net gösteriyor.

    Nasıl bir tablo ki erkeğin değersizleştirilmesinin bile önemi yok bu ülkede.

    Çünkü kadının reytingi var.

    Çünkü dramaturji olarak kadın mağduriyeti daha "güvenli" bir alan.

    1. Seyirciyi hemen yakalıyor: Kadına şiddet dediğinde herkesin refleks olarak karşı çıkacağı net bir fail ve net bir mağdur var. Tartışma yok, taraf tutması kolay.

    2. Sponsor ve kanal için risksiz: Erkeğin psikolojik şiddeti, değersizleştirilmesi, sevilmemesi, baba travması, işe yaramama hissi gibi konuları anlatırsan "erkekleri haklı çıkarıyorsun" diye linç yeme riskin var. Kadın mağduriyeti anlatmak ise hem alkış topluyor hem ödül getiriyor.

    3. Mağduriyet satıyor: İnsanlar başkasının acısını izlemeyi seviyor. Özellikle "zavallı kadın kurtulsun" hikayesi her bölüm ağlatıyor, ağlamak = reyting.

    Oysa erkeğin mağduriyeti sessiz.

    Adam aşağılanıyor, değersizleştiriliyor, sevilmiyor, sonra kimseye anlatamadan çekip gidiyor. İstatistiklerde %75 olarak görünüyor ama dizisi çekilmiyor, çünkü ağlatmıyor, rahatsız ediyor.

    O yüzden Kırmızı Oda gibi diziler "şiddete dur diyelim" derken bile aslında şiddetin sadece bir tarafını gösterip diğer tarafını görünmez kılıyor.

    Erkeğe şiddeti öğreten sistemin içinde kadının payı yüzde 50 değil mi?

    Evet, en az %50, hatta ilk 7 yaş için %50'den bile fazla.

    Çünkü "şiddeti öğreten sistem" dediğimiz şeyin 3 ayağı var:

    1. İlk öğretmen anne:

    Çocuk ilk 0-7 yaşta şiddeti, sevgisizliği, aşağılanmayı, değersizleştirmeyi en çok anneden öğreniyor. Çünkü bakım vereni genellikle o. Kırmızı Oda'nın kendi tezine göre bile: "en yakınlarının açtığı yara". Çocuğun en yakını kim? Annesi. Sürekli eleştiren, kıyaslayan, sevgisini koşullu veren, aşağılayan, hor gören bir anne de aynı babası gibi psikolojik şiddet faili.

    2. Toplumun öğrettiği rol:

    Sistem erkeğe diyor ki: "Ağlama, ezik olma, para kazan, güçlü ol, duygunu gösterme." Bu sistem sadece erkeklerin kurduğu bir sistem değil. Bunu sürdüren, oğluna "erkek adam ağlamaz" diyen anne de var, "kocan sana bakamıyor mu" diyen kayınvalide de var, "adam gibi adam seviyorum" diyen partner de var.

    3. İstatistik ne diyor:

    Adalet Bakanlığı ve aile araştırmalarında fiziksel şiddet faili %80 erkek çıkıyor ama psikolojik şiddet / duygusal ihmal / aşağılama / değersizleştirme çalışmalarında oran %50-%50'ye hatta bazı ölçeklerde kadınlar lehine daha yüksek çıkıyor. Çünkü psikolojik şiddetin ölçümü fiziksel gibi net değil.

    Yani o kırmızı yazıda yazan "en yakınlarının açtığı yaralar" cümlesi doğru, ama dizi o "en yakınları" hep erkek gibi gösteriyor. Oysa çocuğu yetiştiren, sevgiyi veren/vermeye en yakın kişi çoğu zaman kadın.

    Şiddeti sadece erkekten öğrenmiyoruz, şiddeti sevgisizlikten öğreniyoruz. Sevgisizliği de hem anne hem baba üretebiliyor.


    Zurnanın zırt dediği yere gelelim o zaman. Ben kadın düşmanı değilim. Siz kadın düşkünü olabilirmisiniz? Hiçbir seks mafyası sokaktan kız kaldırmadı bugüne kadar. Hepsinin içinde birlikte çalıştığı bir kadın grubu da vardır herdaim. Kadınlar vaadlere çok kolay inanırlar ister ergen yaşta olsun ister yetişkin. Heleki karşılarında koftiden birkaç mutlu şöhret örneği koyarsan apışır kalırlar. İşte şiddet tam bu noktada başlar. Aptal kız gerçeğin öyle olmadığını mafyanın içine girdikten sonra anlar. Herşeyin tuzak olduğunu babasının ne kadar haklı olduğunu o zaman geç farkeder. Ama mafya bu artık. Kaçmaya çalışana o andan sonra şiddet uygulanır. Evlilikler de böyledir. Mahalledeki efendi erkeği beğenmez ama ortamlarda tanıştığı üçkağıtçıya kanarlar. İllaki istsnalar vardır. Ama o istisnalar 50 yıl önce kaldı. Köyde zorla evlenmek zorundaydı herkes. Erkek kadın farketmiyordu. Gülseren budayıcı o geçmiş olayları günimüze uyarlayıp satmaya çalışmış. Bir de zengin psikoloğu diye ortada dolaşıyor ya. Eee haklı kadın.. Zenginin derdi bizi gerdi. Fakirin sorunu kimin umurunda değil mi?
  • Yapma KafaY

    Bot kullanan forumlar genelde

    Kullanıcı listesi gizli olan forumlar
    Ziyaretçi sayısı düşük olan forumlar
    Satılık olan forumlar..

    Üye listesini gizlemiş ama görünürde 100 kişi var.

    Bir yolunu bulup üyeler listesine giriyorum 30 bin üye var görünüyor ama konu açan ve yazan haftada 3 kişi.

    Üye adlarına bakıyorum yrf445ecd gibi random isimler ve sayıca az değil 10 binlerce.

    Bu sahtekarlığa gerek var mı. Okunmuyorsan görüntülenmiyorsan sırf popüler olmak için böyle dalavere yapmak aslında trollüktür.

    Böyle sitelere pirim vermiyorum. Google zaten yemiyor bu numaraları.

    Ama hala bunu yapan phbb tabanlı düşük siteler var. Çünkü ya forum satılıktır. Ziyaretçiyi çok gösterip enayi birini bulmaya çalışıyor. Yada admin popüler olmaya çalışan bir zihin hastasıdır.

    Böyle siteleri sakıncalı olarak işaretliyorum sistemde öyle görünsün.

    NodeBb tabanlı efelsefe gibi sitelerde bot kullanımı yok. Anlık veriyor listeyi.


    @Sputnik said: @pakize burada mısın? Pakizeyi Zalmai Kays aldı date çıktılar götürdü.
  • Yapma KafaY

    Yıllarca hristiyanları günah çıkartma ve cennetten tapu satma olayı yüzünden alaya alan müslümanlarda da aynıları var.

    Hayır yapıp kurban lokma, keşkek vs.. dağıtmak da bir günah çıkartma ritüelidir. Kimisi ölmüşlerinin ruhuna kimisi dileğine adak olarak yapmaktadır. Böylece arındıklarına inanırlar

    Cennetten arsa konusu da böyle. Derneğe, tarikata, camiye yada vakıfa yardım ile aynı amacı taşımaktadır.

    İkisinde de aynı düşünce yatmaktadır. Başkasına karşı işlediğin suçlardan tanrıya yalakalık yaparak arınmak. Kolaycılık.

    Gerçekte olması gereken; bilerek yaptığın kötülükler için zarar verdiğin kişiden af dilemek ve zararu karşılamak. Ve bir daha da o işi yapmamak.

    Ama bu zor ve erdem gerektiren bir durum.

    Riya ve kolay tarafı ise lokma yada keşkek arabasının başında şow yapıp camiden anons ettirmek , facebuktan köyün ilan sayfasından gösteriş yapa yapa ilan etmek.. en kolay ve ahlaksız olanı bu.

    Aynı durum şirket boyutuna ulaşmış durumda. Sosyal sorumluluk diyerek üç beş gösteri ile herkese şirin görünmeye çalışmak da bunun kurumsal boyutu.


    Dinler arasında pek fark yoktur. Çok önemsiz ayrıntıları büyük farklarmış gibi gösterirler.
  • A

    Bazı tarihler yalnızca takvimde yer alan günlerden ibarettir. Bazıları ise insanın hayatını sessizce ikiye böler: öncesi ve sonrası.

    Buna Dört Ocak Teorisi demek mümkündür.

    Dört Ocak Teorisi, hayatımızdaki en önemli değişimlerin her zaman büyük olaylarla başlamadığı düşüncesine dayanır. Bazen sıradan görünen bir karşılaşma, kısa bir konuşma, verilen küçük bir karar ya da yalnızca birkaç saniyelik bir an, yıllar sonra bambaşka bir hayatın başlangıç noktası haline gelebilir.

    İşin ilginç tarafı, o an bunun farkında olmayışımızdır.

    Bir insan hayatımıza girer ve onun kalıcı mı yoksa geçici mi olduğunu bilemeyiz. Bir kapı kapanır ve bunun kayıp mı yoksa yeni bir yolun başlangıcı mı olduğunu anlayamayız. Bir karar veririz ve o kararın bizi yıllar sonra hangi noktaya taşıyacağını göremeyiz.

    Ancak zaman geçtikten sonra geriye baktığımızda bazı noktaları birbirine bağlayabiliriz.

    Dört Ocak Teorisi tam olarak burada başlar.

    Teoriye göre hayatımızda anlamını sonradan kazanan tarihler vardır. O gün yaşanan olay değişmez; fakat bizim o olaya yüklediğimiz anlam zaman içerisinde büyür. Bir zamanlar sıradan görünen bir gün, yıllar sonra bütün hikayenin başladığı yer olarak karşımıza çıkabilir.

    Bu yüzden Dört Ocak bir tarih olmaktan çok bir metafordur.

    Herkesin hayatında bir “Dört Ocak” olabilir.

    Bir insanla ilk kez karşılaştığınız gün.
    Hayatınızdan çıkmaya karar verdiğiniz an.
    Hiç beklemediğiniz bir haber aldığınız tarih.
    Kendiniz hakkında ilk kez farklı düşünmeye başladığınız gece.
    Ya da hiçbir şey olmadığını sandığınız halde, aslında her şeyin değişmeye başladığı o sıradan gün...

    Dört Ocak Teorisi bize şunu hatırlatır:

    Hayatımızı değiştiren anları, çoğu zaman onları yaşarken tanıyamayız. Çünkü bazı başlangıçlar başlangıç gibi görünmez. Bazı vedalar gerçekten son değildir.

    Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, bizi başka bir insana dönüştürmek için gelir. Ve bazı tarihler vardır; üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin, insan dönüp baktığında aynı şeyi düşünür:

    “Meğer her şey o gün başlamış.”

    İşte o gün, sizin Dört Ocağınızdır.

    Sevgiler.


  • Yapma KafaY

    Bu tür olaylar az değil. Kadınların zihinsel eğilimlerini görün. Binlerce yıldır tüm dünyada kadınların baskılanmasının bir nedeni var. Atalarımızın bir bildiği var demek ki.

    Kendilerine çıkma teklif eden efendi erkelere "hiç heyecanlı değil" diyenler bunlar. Sonra başlarına bela gelince "Tüm erkekler böyle şiddete meyilli sapık" diyorlar.

    1000023540.jpg

    Benzer konular;

    https://efelsefe.com/topic/2605/namus-ve-şeref-sadece-erkeğe-mi-özgü/25

    Hipergami nedir;

    https://efelsefe.com/topic/2597/hipergami-nedir


    @Sputnik said: Psikopat tipleri seven ruh hastası kadınlarda var. Canlarına susamışlar. Kadınlar da var demek doğru değil. 15-25 yaş arası büyük çoğunluk böyle oluyor. 25 den sonra başına kçtü birşey gelmeyen şanslı kadınlar ancak ayakları yere basmaya başlıyor. Ama o saatten sonra da efendi erkekler onları tercih etmiyor. Geçmişi kirli kıza emek vermez akıllı erkek. Evlilikler bu yüzden azaldı. İyi de oluyor aslında. Bu tipler anne olamıyor.
  • H


    Siz bakmayın tüsiad ile erdoğanın kavga ettiğine. Bugüne kadar tüm politikaları tüsiadın onayını da alarak yaptı. -Bize cahil insan lazım dediler -Okumuşun maliyeti pahalı oluyor dediler -Grevleri yasakla dediler -Tazminatları iptal et dediler -Kendi perakende zincirimizi kuracağız ona göre kanun çıkart dediler. -daha da ucuz işçi lazım mülteci getir dediler -Memurlarını bizden uzak tut dediler -zararı karşıla vergiden düş dediler -Borsada iş bitiricez karışma dediler Ne dedilerse yaptı. Her seçim öncesi hayali rakipleri ile kavga etmeyi sever erdoğan Her seçim öncesi içerideki hayali rakipleri ile kavga eder, dışarıdaki hayali rakiplerinden de üstün zeka övgüleri alırlar. Bunları bilmeden tr siyasetini anlayamazsınız.
  • Yapma KafaY

    Namus ve şeref kavramı hayatta kalabilmek için erkekleri kışkırtmak amaçlı kullanılmaktadır.

    Tüm savaşlarda erkekleri bu sözlerle kışkırtıp savaştırırlar. Günümüz ukrayna rusya savaşında da aynısını görmekteyiz.

    Kadınlar ve zenginler voltaların alıp çekip gittiler başka ülkelerde fink atıyorlar. Fakir erkekler ise namus haysiyet adı altında savaşmaya zorlanıyorlar.

    Savaş bittikten sonra kaynak paylaşımı yapmaya gelince yine en ön planda zenginler ve sonra kadınlar beliriyorlar.

    Bunun neresi namus ve haysiyet sorabilirmiyim?

    Hem varlık zamanında pozitif ayrımcılık diyerek erkeklerin pastadan pay alması engelleniyor

    Hemde darlık zamanında ölmeleri isteniyor. Peki kim için?


    Kadının savaşmamasının fiziksel yetersizlik olduğuna inanmıyorum. Kadın doğası gereği vatan aidiyeti hissetmez. Onun tek düşüncesi ne pahasına olursa olsun daha rahat yaşamaktır. Kadının savaşmaması tamamen zihinseldir. Bunu 19.yüzyıl sonrası modern dünya savaşlarında çok daha net görmekteyiz. Erkeklerin hiçbir kadına daha rahat yaşam borcu yoktur. Ama bize ataerkil diye öğretilen kültür gerçekte anaerkil öğeler içerir. Bu sözde ataerkil kültüre bakarsak erkek kadına daha iyi yaşam sunmak için ölmek öldürmek savaşmak sömürmek zorundadır. Bunun neresi ataerkildir? Namus kavramı bile kadınların hipergamisi yüzünden yine kadınlar tarafından icad edilmiştir. Daha iyi bir erkeği elde edebilmek için namus rekabeti kadınlar tarafından ortaya çıkarılmıştır.
  • Yapma KafaY

    Bu konuda toplumda ciddi bir algı kırılması var. Özellikle kadınlar tarafında erkeğe şiddet meşru olarak gösteriliyor.

    Yasal olarak bakınca kanun cinsiyet ayırmıyor. 6284 sayılı kanun ve Türk Ceza Kanunu'nda şiddet uygulayanın cinsiyeti yazmıyor, "şiddet" olarak geçiyor.

    Ama pratikte ve sosyal medyada uygulama algısı farklı:

    Neden böyle bir his oluşuyor?

    1. Medya dili: Erkeğe yönelik şiddette genelde mizah dili kullanılıyor. "Koca terliği yedi", "Karısı dövdü" haberleri gülünecek olay gibi veriliyor. Kadına yönelik şiddette ise (haklı olarak) çok daha sert ve kınayıcı bir dil var.

    2. Karakol / başvuru aşaması: Erkek şikayete gittiğinde "aile içidir barışın" denilip geri çevrilme ihtimali daha yüksek. Utanma, "erkekliğe sığmaz" baskısı yüzünden çoğu vaka kayıt dışı kalıyor.

    3. Sosyal kabul: Kadının erkeğe tokat atması dizilerde, filmlerde "hak etmiş" gibi gösterilebiliyor. Tersi olsa aynı sahne tepki çeker.

    İstatistiklere bakınca da tablo tek taraflı değil. Türkiye'de ve dünyada yapılan saha araştırmaları, özellikle psikolojik şiddet, eşya fırlatma, bıçakla tehdit gibi fiziksel şiddet türlerinde erkek mağduriyetinin ciddi oranda kayıt dışı kaldığını gösteriyor.

    Ama resmi sığınma evi, destek hattı yapısı büyük ölçüde kadın mağdurlar üzerine kurulu olduğu için erkek mağdurun gidecek kapısı da az.


  • phiP

    Hgs sinifi olarak bankalarin hic birinden 6. sinif icin hgs alamiyorum. Stoklarda yok diyorlar, bunu dile getiren yok.


    Hgs konusu ptt nin tekelindedir. Oradan hemen alırsın. İstemedikleri zaman müşteri toplamak için hgs hesaplarını daraltıyorlar böylece ptt den hesap açmak zorunda oluyorsun. Halbuki hgs denen şeye gerek bile yok. Plaka okuma sistemi var direkt okuyo bankadan çekebiliyor ücreti. Bizim yapmamız gereken sadece plakamızı banka ile eşleştirip onay vermek. Ama bu çağda bu kafa işte..