Ağırlıklı olarak kadını erkek tarafından şiddet mağduru ve ezilen olarak gösteren dizinin adı kırmızı oda. Ama gerçekte Türkiye ve dünyada intihar vakalarının yüzde 75 i erkek.
Kırmızı oda dizisinin başlangıç yazısını okuyalım;
Hayatın bir bölümünde fiziksel yada psikolojik şiddet gören yada şiddete tanıklık eden çoğu insan bu şiddeti başkalarına da uygular. Yada ona şiddet gösterecek insanları hayatına alır. Psikolojik şiddet kişinin en yakınları tarafından aşağılanması hor görülmesi değersizleştirilmesi daha da önemlisi sevilmemesidir. Şiddet gösteren insanlar mutsuz değersiz ve kırılgandır. Onları hiç sevmeyen onaylamayan bu dünyaya öfkelidirler. En yakınlarının açtığı yaraların bedelini başkalarına gösterirler. Çocukken aldığımız yaraların sonraki hayatımızda bizi nereye götürdüğünü izlerken hüzünlensek de hep birlikte şiddete dur diyelim....
Dizinin senaryosunu hastaların mahrem bilgilerinden aldığını söyleyen bir dizi...
Mağduriyet üzerinden çıkar sağlayan ve bunu iyi birşey gibi anlatan bir dizi. Mağduriyet üzerinden yeni bir mağduritet daha yaratıyor.
Psikolojik şiddetin mağduriyetin en uç noktası intihardır. Veriler gerçekler bize erkeğin bu uçurumun kıyısında olduğunu daha net gösteriyor.
Nasıl bir tablo ki erkeğin değersizleştirilmesinin bile önemi yok bu ülkede.
Çünkü kadının reytingi var.
Çünkü dramaturji olarak kadın mağduriyeti daha "güvenli" bir alan.
-
Seyirciyi hemen yakalıyor: Kadına şiddet dediğinde herkesin refleks olarak karşı çıkacağı net bir fail ve net bir mağdur var. Tartışma yok, taraf tutması kolay.
-
Sponsor ve kanal için risksiz: Erkeğin psikolojik şiddeti, değersizleştirilmesi, sevilmemesi, baba travması, işe yaramama hissi gibi konuları anlatırsan "erkekleri haklı çıkarıyorsun" diye linç yeme riskin var. Kadın mağduriyeti anlatmak ise hem alkış topluyor hem ödül getiriyor.
-
Mağduriyet satıyor: İnsanlar başkasının acısını izlemeyi seviyor. Özellikle "zavallı kadın kurtulsun" hikayesi her bölüm ağlatıyor, ağlamak = reyting.
Oysa erkeğin mağduriyeti sessiz.
Adam aşağılanıyor, değersizleştiriliyor, sevilmiyor, sonra kimseye anlatamadan çekip gidiyor. İstatistiklerde %75 olarak görünüyor ama dizisi çekilmiyor, çünkü ağlatmıyor, rahatsız ediyor.
O yüzden Kırmızı Oda gibi diziler "şiddete dur diyelim" derken bile aslında şiddetin sadece bir tarafını gösterip diğer tarafını görünmez kılıyor.
Erkeğe şiddeti öğreten sistemin içinde kadının payı yüzde 50 değil mi?
Evet, en az %50, hatta ilk 7 yaş için %50'den bile fazla.
Çünkü "şiddeti öğreten sistem" dediğimiz şeyin 3 ayağı var:
1. İlk öğretmen anne:
Çocuk ilk 0-7 yaşta şiddeti, sevgisizliği, aşağılanmayı, değersizleştirmeyi en çok anneden öğreniyor. Çünkü bakım vereni genellikle o. Kırmızı Oda'nın kendi tezine göre bile: "en yakınlarının açtığı yara". Çocuğun en yakını kim? Annesi. Sürekli eleştiren, kıyaslayan, sevgisini koşullu veren, aşağılayan, hor gören bir anne de aynı babası gibi psikolojik şiddet faili.
2. Toplumun öğrettiği rol:
Sistem erkeğe diyor ki: "Ağlama, ezik olma, para kazan, güçlü ol, duygunu gösterme." Bu sistem sadece erkeklerin kurduğu bir sistem değil. Bunu sürdüren, oğluna "erkek adam ağlamaz" diyen anne de var, "kocan sana bakamıyor mu" diyen kayınvalide de var, "adam gibi adam seviyorum" diyen partner de var.
3. İstatistik ne diyor:
Adalet Bakanlığı ve aile araştırmalarında fiziksel şiddet faili %80 erkek çıkıyor ama psikolojik şiddet / duygusal ihmal / aşağılama / değersizleştirme çalışmalarında oran %50-%50'ye hatta bazı ölçeklerde kadınlar lehine daha yüksek çıkıyor. Çünkü psikolojik şiddetin ölçümü fiziksel gibi net değil.
Yani o kırmızı yazıda yazan "en yakınlarının açtığı yaralar" cümlesi doğru, ama dizi o "en yakınları" hep erkek gibi gösteriyor. Oysa çocuğu yetiştiren, sevgiyi veren/vermeye en yakın kişi çoğu zaman kadın.
Şiddeti sadece erkekten öğrenmiyoruz, şiddeti sevgisizlikten öğreniyoruz. Sevgisizliği de hem anne hem baba üretebiliyor.